ما نماینده قشر خاصی نیستیم | گروه «پالت»

تاریخ انتشار پست : 1395-9-27 دسته : افراد مشهور

ساختمانی دوست داشتنی و مُسن توی کوچه ای تنگ و ترش در محدوده خیابان بهار، محل قرارمان بود تا دور هم جمع شویم و گپ بزنیم. همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد و حاصلش شد: گپ وگفت دوستانه با بچه های پالت.


هفته نامه چلچراغ - سعید طاهری: ساختمانی دوست داشتنی و مُسن توی کوچه ای تنگ و ترش در محدوده خیابان بهار، محل قرارمان بود تا دور هم جمع شویم و گپ بزنیم. هوا داشت تاریک می شد و اگر دست نمی جنباندیم، نور را هم برای عکاسی از دست می دادیم… همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد و حاصلش شد: گپ وگفت دوستانه با بچه های پالت؛ از اجراهای بام محک و صدای بم و نچسب پشت استیج تا استقبال از آلبوم «شهر من بخند» که برایشان حرف و حدیث دار شد و برچسب نماینده قشر خاصی از جامعه را بهشان زد؛ برچسبی که خودشان می گویند بهشان نمی چسبد و انصافا هم نمی چسبد…

گروه «پالت»: ما نماینده قشر خاصی نیستیم

گروه پالت, مصاحبه

سال 91 دور هم جمع شدید؟

امید نعمتی: نه سال 88 بود…

روزبه اسفندارمز: زمستان 88…

کاوه صالحی: دی ماه…

توی این سال ها چی گذشت؟

امید: الان که فکر می کنم، روزهای اول یک کم اتفاقی دور هم جمع شدیم. من و روزبه وقتی دانشجو بودیم، تلاش هایی می ‎کردیم. جوان تر بودیم و توی فضای دانشگاهی فعالیت داشتیم. مثلا موسیقی تئاتر می ساختیم… همان موقع گفتیم کارمان باید تداوم داشته باشد… یکی دو نفر از ما جدا شدند و ما کارمان را کردیم… تا این که برای اجرای خیریه رفتیم محک…

روزبه: باید از قبل تر تعریف کنی…

امید: اگر از قبل بگویم، بعد باید از قبل ترش هم بگویم…! جشن جوان های محک با نوازنده سه تار رفتیم و اتفاقا خیلی روز شلوغی بود… خلاصه از اجرا خیلی خوششان آمد، ولی ما اصلا فکرش را هم نمی کردیم. دفعه پس برای خیرین محک اجرا کردیم… کاوه برای گیتار زدن در یکی از اجراهای محک به ما پیوست و هسته اصلی گروه این جا شکل گرفت. دور هم نشستیم و صحبت کردیم تا کارمان را از فضای تجربی خارج کنیم و جدی تر ادامه بدهیم…

روزبه: اما چند ماه با هم نبودیم…

چرا؟

امید: من رفتم با «دنگ شو»…

روزبه: من تدریس می کردم.. مهیار کارهای شخصی خود را می کرد و کاوه خدمت می کرد…

امید: من برگشتم و فردای آن روز، قرار تمرین گذاشتیم… از طرفی همه بچه ‎های پالت دانش آموخته موسیقی هستند؛ به جز من که از بچگی کار کردم…

روزبه: از مرداد یا شهریور 89 دور هم جمع شدیم و آغاز کردیم. من درس می دادم و کاوه سربازی می کرد و مهیار ترجمه می کرد و داریوش هم با محمدرضا شجریان و همایون شجریان ساز می زد… زمان زیادی برای باهم بودن نداشتیم تا چند ماه پس که پالت تبدیل به زندگی مان شد… هر وقتی که داشتیم، برای تمرین می گذاشتیم… آغاز کردیم به ساز زدن و ایده این بود که راه دیگران را نرویم، آهنگ ضبط کنیم و توی اینترنت منتشر کنیم. دوست داشتیم موسیقی را به عنوان حرفه دنبال کنیم. سی دی پخش شود و در دسترس دیگران قرار بگیرد. برای همه مان جالب بود… راستش من همیشه می دانستم سراغ موسیقی می روم، اما نه این که فقط این کار را انجام می دهم… الان خوشحالم که فقط موسیقی کار می کنم…

امید: به هرحال مخاطب های چلچراغ جوان اند و ما هم جوان بودیم… هنر در ایران مهجور است و موسیقی مهجورتر… توی جامعه همه مخالف اند که تو شغل هنری داشته باشی. مثلا شغلت موسیقی باشد. ما با این تفکر مبارزه کردیم. برنامه ریزی کردیم و می خواستیم این کار را بکنیم. اگر به طور نسبی الان این تفکر را داریم، ریشه در آن سال ها و هدفمان دارد.

استقبال از آلبوم اول آن چطور بود و چقدر در مسیر حرفه ای تان تاثیرگذار؟

روزبه: فکر می کنم نخستین جایی نبود که ما فهمیدیم چه پتانسیلی می توانیم داشته باشیم. یادم است امید، تو صفحه فیس بوک ساختی… کلیپی گذاشتیم که دوستان ساخته بودند و در اوج ناامیدی متوجه شدیم که دیده می شویم. پس هم موسیقی نمایش هومن سیدی را اجرا کردیم. چند تا اجرا داشتیم و ذره ذره فهمیدیم که مسیری که رفتیم، درست بوده و دغدغه ما در موسیقی برای خیلی ها جالب است. این ذره ‎ذره باعث شد مصمم شویم و راجع به راه بیشتر فکر کنیم. تجربه دیگران را تکرار نکردیم و خواستیم راه دیگری بریم.

کاوه: فکر می کنم همه اشتباه می کنند. تا انتشار «آقای بنفش» مسیر را درست رفتیم و آن مسیر درست بود.

امید: بعدش اشتباه های بیشتری داشتیم. از دست ما خارج شده بود… قضیه فرق کرده بود…

روزبه: بگذار این طور بگویم؛ آلبوم تا مدتی از ما جلوتر بود. ما عقب ماندیم و طول کشید تا برسیم…

پس سر از سینما درآوردید…

امید: «ماهی و گربه» به فروش ما کمکی نکرد، چون پس از آلبوم اکران شد. فردای تصویربرداری «آقای بنفش» بیرون آمد. با شهرام مکری هم دانشگاهی بودیم…

برنامه تلویزیونی هم داشتید و به خاطر ممنوع بودن نمایش ساز، ساز زدن را پانتومیم اجرا می کردید.

امید: تلویزیون سال 91 یا 92 بود…

کاوه: منصور ضابطیان خواسته بود برویم و در برنامه ای تلویزیونی اجرا داشته باشیم. به خاطر مقررات امکان نمایش ساز نبود و خواسته بودند که فقط اجرا کنیم؛ آن هم بدون تصویر…

امید: گفتیم نمی آییم…

چرا؟

امید: از بچگی بدم می آمد صدای خواننده با تصاویر گل و بلبل پخش شود و خواننده لب خوانی کند. بعدش ما گروه بودیم و… کاوه ایده پانتومیم را داد.

کاوه: فکر کردیم به صورت پانتومیم ساز زدن را بازی کنیم. از آن کار راضی هستیم…

تعریفتان از سبک گروهتان چیست؟

روزبه: یا ابوالفضل!

امید: من بگویم؟ هیچ وقت به این فکر نکردیم سبک داشته باشیم و فقط موسیقی زدن است…

روزبه: زمانی که باخ موسیقی می ساخته، هرگز نمی گفته که من موسیقی باروک می سازم. بعدا گفتند کارهای ساخته شده در این عصر، متعلق به دوره موسیقی باروک بوده و موسیقی در این دوران خصوصیات خاصی را داشته و و هر اثر با آن خصوصیات، موسیقی باروک است. ما دور هم با سازهای مختلف، موزیک می سازیم.

امید: عده ای با انتشار مانیفست اعلام می کردند که ما موسیقی اکسپرسیونیسم می زنیم و کسانی که می خواهند در این سبک کار کنند، باید این چیزها را رعایت کنند. بعدا دعوا هم می کردند و… پس از آن دسته بندی دوباره و دوباره… عده ای به سبک فکر کردند که باید خصوصیات مشترکی داشته باشد، اما الان هر آدمی می تواند خلق کند و شیوه خلق خودش ر داشته باشد. ما هم شیوه خلق خودمان را داریم…

یعنی به اصول پای بند نیستید؟

روزبه: چه اصولی؟ ما ساز یاد گرفتیم… کسی که نقد هنر می خواند، می تواند سبک بندی کند، ولی الان مکتبی وجود ندارد. منتقدان در مواجهه با آثار دو نوع برخورد دارند: یا دوست دارند یا خوششان نمی آید. موسیقی ما می تواند زیرشاخه پاپ باشد و پاپ خودش شاخه های زیادی دارد. حتی الکترونیک ها که اکتیو هستند و به خاطر صنعت و مارکت رواج بیشتری داشته اند واقعا تفاوتشان با هم مشخص نیست و فقط خود نوازنده می تواند بگوید سبکش چیست. ما به عنوان آدم های وسواسی، همین که چیزی را دوست داشته باشیم، خودش سبک است!

امید: بعدا مشخص می شود که زمانی عده ای این کار را می کردند: تلفیقی که نمی دانم از کجا آمده…

کاوه: اشتباه رایج…

روزبه: تلفیق توی موسیقی جز اتفاق افتاده و مثلا مایلز دیویس از پیش روهایش بوده که کارهای تازه ای انجام می ‎دهد. شاید به خاطر نوع شنیدار در طول زندگی که موسیقی های سنتی، محلی، پاپ و راک را شامل می شود، تلفیق در ما اتفاق می افتد. تلفیق در ایده های ماست. زمانی مرتضی محجوبی موزیسین روز بوده و موسیقی امروز هم چنین شکلی دارد: عده ای عاشق با سیروان، عده ای چاوشی و یگانه و بخش دیگری با گروه ما همراه می شوند و دیگر تک بعدی نیست و به نظرم اسم هایی مثل تلفیقی برای همین است و جدا کردن موزیک ها از هم…

مهیار طهماسبی: دوران اصول گذشته و هر کسی، هرکاری دوست دارد می کند.

روزبه: تفکر خودت است.

کاوه: ولی تفاوت از اصول خودت می آید…

روزبه: اما سبکی نیست و فقط همین است…

مهیار: تکنولوژی باعث شده ما به تمام موسیقی های جهان دسترسی داشته باشیم. این خاصیت دوران ماست که از آن طرف جهان باخبریم. چرا روزبه باید از موسیقی شرق اروپا خوشش بیاید؟ چون به این موسیقی دسترسی داشته است.

امید: این از ناخودآگاه می آید و طبیعی است. مثلا چیزی به عنوان موسیقی سنتی ایران که از اول همین طوری نبوده و از چین، هند چیزهایی وارد شده و ترکیب شده است. شخصی به اسم محمد سیاه قلم در مینیاتور ایران کار دیگری می کرده و در راستای آن دوران و خصوصیات آن دوران نیست؛ چرا؟ چون با یک کاروان به چین سفر می کند و تحت تاثیر هنر چین، چیزهای زیادی یاد می گیرد و وارد مینیاتور می کند و تغییرهایی ایجاد می کند…

هیچ چیز اصیل و واقعی وجود ندارد و روی این مسائل، تعصب بی خودی وجود دارد.

کاوه: وقتی موسیقی تمام جهان را روی هاردم دارم… الان دیگر کامپیوتر همه ما همه چیز درش هست.

امید: همه مان تلفیقی هستیم…

گروه «پالت»: ما نماینده قشر خاصی نیستیم


موسیقی نواحی را چقدر می ‍ شناسید؟

روزبه: همه ‎مان علاقه ویژه ای داریم. مهیار تحقیق زیادی در مورد موسیقی نواحی ایران داشته است.

مهیار: توی روستاها می چرخیدم… موسیقی قشقایی، چهارمحال بختیاری، عاشیق های آذربایجان، گیلان و… را دیده ام.

روزبه: آن ها هم تلفیقی هستند.

مهیار: ایران شرایط عجیب و غریبی دارد: ترک، کرد، لر، عرب و… واقعا عجیب است.

روزبه: لر و کرد… این خودش تلفیق است…!

امید: با نوازنده و خواننده های محلی مراوده داشتیم. آهنگ «سرو خرامان» را با یک دوتارزن خراسانی خواندم. خیلی دوست داریم و باز هم این کار را تکرار می کنیم.

چقدر اهمیت کیفیت خوراک شنیداری مخاطب برایتان دغدغه است و در کارتان تاثیر می گذارد؟

روزبه: این جا همان جایی است که اختلاف داریم… اعتقاد داریم خوراک می دهیم. قطعه های زیادی تولید می کنیم. قطعه «خسرو و شیرین» در آلبوم اول را سه بار ضبط کردیم. امروز فکر می کنیم شاید این میزان وسواس کار درستی نباشد. خلاصه بگویم که خودمان هم راجع به این سوال دودل هستیم.

امید: چیزی که تجربی به آن رسیدیم، این است: تا زمانی که تک تک ما راجع به قطعه ‎ای حس خوبی نداشته باشیم، آن قطعه کامل نیست. روح همه مان باید درش باشد. به این اعتقاد ندارم که گروه دائما مخاطب را تغذیه کند. من به حضور مداوم موافقم. سفر کنیم… ببینیم… بخوانیم… بشنویم… تا کارهای تازه دیگری تولید کنیم…

روزبه: انتشار دو آلبوم توی مارکت ایران کم کاری محسوب می شود. آن میزان پرکاری را هم دوست ندارم. صبح بیدار شویم و برویم برای ضبط! نه؛ این سیستم را دوست نداریم. حرفی که می زنیم، باید تازگی داشته باشد یا باید به آن باور داشته باشیم. قرار نیست یک سیب زمینی سرخ کرده عجیب تولید کنیم…

سالار عقیلی معتقد است تولید به توانایی موزیسین ربط دارد. ممکن است یک جراح بتواند در روز هشت عمل کند و جراح دیگری در ماه دو عمل انجام بدهد…

روزبه: فکر می کنم تفاوت سالار عقیلی با گروهی مثل ما این است که سالار عقیلی فقط خواننده است و خواننده بسیار خوبی است. فکر نمی کنم من فقط بخواهم یک ساز بزنم. هر کدام از ما می توانیم با گروه های متفاوت کار کنیم و خودمان را تکرار کنیم.

امید: شما هفته ای 30 آلبوم هم باشد، باید بخوانی… با برنامه ریزی در استودیوها می توانی بخوانی. کار سختی نیست. فکر می کنم شاید یک ذره افت کیفیت موسیقی به خاطر همین عمده حرفه ای شدنش است…

روزبه: این حرفه ای نیست.

امید: شاید… بنان وقتی «کاروان» را می خواند، می فهمید که آهنگ جزئی از سلول های بدنش است. موسیقی را فهمیده و با آن زندگی کرده است. مثل بازیگری که باید با نقشش زندگی کند. ما اعتقاد داریم آهنگی را بسازیم که با آن زندگی کرد ه ایم. آهنگ هایی داشتیم که روح نداشت. این در طول زمان برای اثر مهم است. ما باید اثر خلق کنیم، اما باید چیزی بهمان بگذرد تا اثر را خلق کنیم.

اخیرا آلبوم های زیادی منتشر شدند که هفته اول با استقبال شگفت آور مخاطبان مواجه شدند، اما خیلی زود و تنها بعد از یک یا دو ماه فراموش شدند. به نظر می رسد این یکی از معضل های جدی موزیسین های این دوران در ایران و آثارشان است…

امید: این موضوع به صحبت های قبلی برمی گردد.

روزبه: شاید آن هایی که وسواس داشته باشند و فعلا به ماشینی که قرار است بخرند و سوار شوند، فکر نمی کنند، خلق اثر برایشان مهم است. ما برای این که خودمان آلبوم شخصی بدهیم، شرط گذاشتیم که مولف باشیم و حرف داشته باشیم. امید می تواند با چند گروه بخواند. این خیلی مهم است که تا فرمولی به دست می آورید، روی همان پیش می روید.

کاوه: بعضی وقت ها بین قطعه های چند خواننده هیچ فرقی متوجه نمی شوید. انگار سری دوزی شده است. توی موسیقی پاپ این اتفاق عمده می افتد…

روزبه: خیلی از کسانی که از زیرزمین آغاز کردند، مطرح تر از کسانی شدند که از طریق تهیه کننده و برای بازار کار تولید می کنند. آن ها حرف خودشان را نمی دانند و تکلیفشان مشخص نیست…
پاپ بودن چیز بدی نیست…

امید: آلبوم هایی که منتشر و فراموش می شوند، بسیار خوشگل هستند. چیزی به جز آن ندارند. یک اثر هنری موفق، هربار کشف می شود. آلبوم «برفِ» فرهاد… وقتی آمد، خیلی نفروخت، اما هنوز هم توسط متولدین دهه 80 کشف می شود. مگر چی دارد؟ آلبوم های جدید مثل ماشین چینی است که تمام امکانات را دارد، ولی پس از یکی دو سال باید دور بیندازی شان…

روزبه: موتور ندارد!

کاوه: هنوز آدم هایی هستند که شورلت کامارو سوار می شوند!

چقدر خواسته مخاطب روی کارهایتان تاثیر گذاشته است؟

مهیار: می توانیم از کارهایی که قبلا انجام دادیم و اتفاقا مردم هم دوست داشتند، دوباره استفاده کنیم، اما نمی خواهیم این کار را بکنیم.

کاوه: در یک ماه گذشته سه، چهار تا کار ساختیم؛ دور انداختیم…

فروش چقدر برایتان اهمیت دارد؟

روزبه: توی آلبوم دوم به فضای شخصی تک تکمان پرداختیم، چون می خواستیم هنری باشیم و عمیق. برای آلبوم بعد، چیزی که فکر می کنید، خیلی تازه است… ایده ها… هرچیزی… هدف ما این است: چیزی را که احساس می کنیم درصد بیشتری از آدم ها می توانند دوستش داشته باشند، با پالت در میان بگذاریم. برای همین خیلی هم به بازار نگاه نمی کنیم و این که بازار دائما در حال تغییر است. این تفکر اشتباه است: با یک سری فرمول همیشه می شود بازار را نگه داشت.

گروه «پالت»: ما نماینده قشر خاصی نیستیم


حتی می توان به بازار جهت داد…

روزبه: این اتفاق بارها افتاد، ولی آدم ها قبول نمی کنند…

پس از رونمایی از آلبومتان جوی منفی علیه پالت شکل گرفت: شما سعی دارید تصاویری رنگی از تهران نشان دهید و نماینده قشر بی دغدغه و مرفه جامعه هستید…

روزبه: نماینده قشر مانتو گل گلی و کیف چی چی…!

مهیار: بوبوها…

روزبه: با این ماجرا مواجه شدم… تک تک ما در جریانیم… خیلی عصبانی بودم، اعتراف می کنم… موضعی که نسبت به پالت وجود داشت، موضعی بسیار غیرواقعی و بسیار سطحی بود. زندگی می گذرد و حقایق رو می شوند و آدم ها عوض می شوند. رسم این است: اصولا کسی که ذره ای قدش بلند شود، جای نقد دارد. قطعا نباید کاری کنند. ما عادت کرده ایم که همه چیز باید طبق عادت ما باشد و اگر جور دیگری باشد، غلط است. خود دوستان هم این طوری هستند: منتقدان «شهر من بخند» اصلا کارهای ما را گوش ندادند، چون آن قطعه انتقادی است… امید شعرش را گفته و می تواند توضیح بدهد. توی همین تهرانی که همه مان داشتیم خفه می شدیم، با باریدن برف همه خوشحال شدند. آن ها هم این تجربه را دارند. این رابطه مازوخیستی ما با تهران: لحظه ای که از تهران پایم را بیرون می گذارم، می گویم: آخی! ولی دو روز پس دلم تنگ می شود و نمی توانم توضیح بدهم. تهران این کار را با شما می کند. می گویم برویم شیراز، اما پس از یک هفته نمی توانیم دیگر دور باشیم. چرا این دوستان نمی آیند واقعیت را بگویند؟ خسته شدم از این وضعیت… نسل ما نسل مهاجر است، اما همان ها هم دلشان برای تهران تنگ می شود. وجب وجب خاطره، خاطرات و زندگی… ما به خودمان که دروغ نمی گوییم. اگر پز دادن این است که بگوییم تهران بد است، ایرادی ندارد، اما وقتی که شهر خوشگل می شود، تصویر نیندازید.. چون تهران وابسته تان می کند.

امید: آن نوشته با بی سوادی و ناآگاهی تمام نوشته شده بود، طوری که از خواندنش می خندیدی… همان قدر که ما برای این آلبوم زحمت کشیدیم، شما هم وقتی می خواهید بنویسید، زحمت های حداقلی برای نوشتن را بکشید. مطلبی که از آغاز اشتباه بود: رونمایی در برج میلاد… این غلط است رونمایی در برج میلاد نبود و علت هم داشتیم. همه چیز متن تا آخر غلط است.

روزبه: امید و کاوه را دوست دارم. توی مردم زندگی می کنند… این دوستان نمی دانند مردم تهران چه شکلی هستند. فقط کافه های خاص می روند و آدم های خاص را می بینند و واقعا مردم تهران را ندیده اند…

امید: وقتی تمام بچگی من توی تهران پارس گذشته چطور می توانم نماینده بچه های منطقه یک باشم؟ این تجربه شخصی من است و «شهر من بخند» اصلا بسته شاد و شیکی نیست. «شهر من بخند» از نخندیدن شهر می آید. مثل کسی که توی برف در حال بی هوشی است و هی می زنی توی گوشش که نخواب… نخواب… شوک می دهی که نمیر…!

کارهای پالت یک تم فانتزی دارد…

امید: درست است… توی کارهامان هست، اما من نمی توانم یقه مخاطب را بگیرم که چرا کار ما را گوش می کنی؟

کاوه: الان توی این گفت وگو عکسی از پشت میز پینگ پنگ گرفتیم. اگر کسی ببیند، می گوید: این ها چقدر شاد هستند، اما این ایده عکاس شما بود…

کسی که فکر می کند ما تظاهر می کنیم، خودش آدم متظاهری است… اگر بخواهم به کسی برچسب بزنیم، باید درباره اش بدانیم… مثلا اسم آن قطعه «سرباز» نیست و «این جا شهر من نیست» است…

مهیار: نخستین کلمه را می کنند اسم قطعه…

روزبه: آن قدر ما آدم های بی تعهدی شده ایم که حتی نمی خواهیم اسم قطعه را بدانیم. فقط اسم قطعه را ببینیم؛ همین! اول گوش کنید و پس نظر بدهید. یادم به دوران دبیرستانم می افتد که به کلاس های نقد شعر می رفتم. یک سری اسم گفته می شد که کتاب هایشان را بخوانیم. بعدا متوجه شدم کسانی که کتاب ها را معرفی می کنند و می گفتند عالی است، دقیقا کسانی بودند که کتاب را نخوانده بودند! چون شنیدند، به زبان می آورند. چون این ژست، پرستیژ اجتماعی می آورد. من 10 کتاب خواندم، ولی خوندم و راجع بهش حرف می زنم. حرف من به این معنی نیست که آن ها حرف نزنند، اما کسی که در شمایل منتقد و مترجم است، نباید این کار را بکند. شاید تو نمی دانی سبک ما چیست، دلیلش ضعف تئوریسین های ماست.

امید: اصراری نیست راجع به همه چیز حرف بزنیم. ما که منتقد تمام حوزه ها نیستیم. چرا در این مملکت همه راجع به همه چیز می توانند مقاله بدهند. دلم برای آن ها می سوزد. یارو کاری نمی کند و روی موج و زحمت بقیه سوار می شود. او این طوری زنده است. از بستر استفاده می کند تا بشناسیمش، تا در موردش حرف بزنیم. این ناراحت کننده است… من اگر آهنگ نسازم و ترانه ننویسم، زنده نمی مانم، چون مجبورم… عاشق می شوم، باید آهنگ بسازم… فارغ شوم، باید آهنگ بسازم… با هر چیزی مواجه می شویم، می سازیم… از پنج سالگی عادت کرده ام و زبانم است. باید از پنج سالگی جلو من را می گرفتی. الان دیر است. او باید کار دیگری بکند که حالش خوب شود و این دردناک است.

مهیار: این هم یکی از موج هایی است که می آید و زود تمام می شود. این نقدها مثل همان آلبوم هایی است که زود فراموش می شوند. پالت آلبوم می دهد و به کارش ادامه می دهد.

روزبه: یک روز فیس بوک، پس اینستاگرام و پس توییتر… دلیلش این است: چون مخاطبشان آن جاست، ولی ما نمی دانیم مخاطبمان کجاست و این زیباتر است.

کاوه: من آنم که رستم بود اینستاگرام!

روزبه: اگر این فضاها از بین برود، چه اتفاقی می افتد؟

دچار بی هویتی می شوند

امید: بی هویت می شوی…

گروه «پالت»: ما نماینده قشر خاصی نیستیم


پالت کجای موسیقی ایران ایستاده؟

کاوه: خیابان بهار…

امید: پالت نمی داند کجای موسیقی ایستاده…

مهیار: نمی دانم…

کاوه: توی جشنواره ای که کامکارها هم بودند، یکی شان می گفت: پالت مثل بچه کوچولویی است که ایستاده و آن ها را نگاه می کند و الان بزرگ تر شده…

امید: مسیر خودمان را با آدم ها به اشتراک گذاشتیم. یا دنبالمان می کنند، یا از کنارمان رد می شوند، یا نقدمان می کنند… زمان می گذرد و بعدا مشخص می شود ما کجا بودیم… ما مسیر را ادامه می دهیم و کارمان را ارائه می دهیم…

مهیار: به هرحال مسیر را تعیین کرده ایم، اما اول مسیر هستیم و با دو آلبوم نمی شود راجع به این چیزها حرف زد. 30 سالگی لئونارد کوهن با 60 سالگی اش خیلی فرق داشته و تا 80 سالگی خیلی مختلف تر شده، اما آخر سر معلوم می شود…

تجربه اجرا خارج از ایران چطور بود؟

مهیار: دوست داشتیم برای ایرانی ها اجرا کنیم، صدایمان را به خارج از مرزها برسانیم و توی فستیوال ها شرکت کنیم و بگوییم توی ایران چه خبر است، چون خارجی ها فکر می کنند ما فرقی با طالبان نداریم!

امید: اما خیلی سخت است و باید حمایت شوید.

مهیار: تلاشمان را کردیم…

امید: آن ها فکر می کنند ما تروریست هستیم. افکار عمومی شان اصلا فکر نمی کنند ما هم موبایل های روز جهان را داریم و این لباس ها را می پوشیم! به موسیقی ما توریستی نگاه می کنند. این ساز واسه ایرانی هاست، یا این نوع خواندن مخصوص ایرانی هاست. جذاب است ما هم دقیقا موسیقی نواحی را این طوری می بینیم و نگاه توریستی داریم.

کاوه: توی یکی از کنسرت ها پرسیدند کجایی هستید و گفتم ایرانی هستیم… گفتند: اوه ایران اهلا و سهلا.

گفتم بابا فرق داریم…!

آلبوم بعدی تان کی منتشر می شود؟

مهیار: این روزها تمرین می کنیم و آهنگ می سازیم. ایده هایمان را وسط گذاشته ایم و بازی می کنیم تا به نتیجه ای برسیم. واقعیت این است که تصور خیلی دقیقی از آلبوم نداریم، ولی در حال تجربه هستیم و صداهای جدید و سازهای جدید را امتحان می کنیم. به هرحال تلاش می کنیم سال آینده آلبوممان را منتشر کنیم…

نمره 20 برای بچه های پالت کجاست؟

روزبه: برای من موسیقایی نیست و هنری هم نیست…

مهیار: چیه؟!

روزبه: من به آرزوهایم در موسیقی رسیده ام. سال قبل می گفتم تا این جا را دیده ام و بقیه راه را ندیده ام. نمره 20 برای من جای دیگری است و توی موسیقی نیست و توی مادیات هم نیست.

امید: من هم فکر می کنم… بیشتر به ارتباطم با آدم ها ربط دارد. لحظه ای که فکر می کنم کاری کردم. بازخوردی که از آدم ها می گیرم و احساس می کنم وارد زندگی شان شدم و با هم زندگی کردیم. یک وقت هایی مخاطبانمان به ما گفتند و فکر کردم آن جا بوده که به نتیجه رسیدم… توی پاریس خانمی گریه می کرد و می گفت شما حال مرا خوب کرده اید، آمدم کنسرتتان و حال عجیبی دارم…

کاوه: آدمی که 30 سال کنسرت نرفته و به هر دلیلی بایکوت کرده، برای نخستین بار کنسرت ما آمده بود.

کاوه: من هم مثل روزبه فکر می کنم که 20 برایم در موسیقی نیست.

روزبه: ایده خودت را داشته باش!

کاوه: همیشه نمره قبولی برایم مهم بوده و نمره قبولی خوشحالم می کرد. توی این سال ها که با هم هستیم، بچه ها عین خانواده دومم هستند. خیلی چیزها یاد گرفتم و اتفاق هایی برای تک تکمان افتاد. یاد گرفتم جایی باید غرورت را بشکنی یا جایی باید ببخشی… این تجربه ها جدای از موسیقی خیلی ارزشمند است و شاید زمانی به خودم نمره 20 دادم و غرورم را شکستم که باید این کار را می کردم.

مهیار: من توی پالت درس می گیرم. آرزوهای ما در موسیقی نیست… غیرهنری است. بیشتر وضعیت روابط انسانی است و سروکله زدن در این زندگی که مسیری را باید باز کنیم و جلو بریم و با پشتوانه یک سری آدم جالب است. نمره 20 را زمانی می دهم که راه را برویم و کشف کنیم. یک سری آدم که زمانی جوان بودیم و الان آرام آرام داریم مو سفید می کنیم. دوست دارم که هم می جنگیم و هم حالش را می بریم. این مسیر ادامه پیدا می کند و پخته تر می شویم و مجبوریم برویم…

منبع : برترینها

مطالب مشابه

مطالب تصادفی

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :