تصویر آشپزخانه هایِ تولید شیشه، بیخ گوش تهران

تاریخ انتشار پست : 1395-3-23 دسته : مجازی
خطر زلزله (زمین لرزه) بیخ گوش مردم تهران

هنوز هم اَز صدای موتور وَ ماشینی کِه جلوی خانه اش می ایستند، می ترسد. وقتی زنگ بِه صدا درمی آید یا کسی بِه دَر می کوبد، ناخودآگاه ضربان قلبش تند می شود.

به نقل از گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان؛ دلش مثل سیر وَ سرکه می جوشد. انگار توی دلش رخت می شویند. استرس هَمه وجودش را می گیرد. هنوز هم فکر می کند شاید مأموران پلیس می خواهند بِه خانه اش بریزند تا هَمه جا را بَرای پیدا کردن مواد بهم بریزند. می ترسد آبرویش برود...

چند سال اَست کِه راه اندازی آشپزخانه مخدرهای صنعتی دَر برخی نقاط پایتخت بویژه جنوب تهران رشد تصاعدی داشته است. با توجه بِه تلاش پلیس بَرای انهدام این آشپزخانه ها، همچنان بسیاری بِه صورت سازمان یافته وَ زیرزمینی بِه فعالیت شان ادامه می دهند. منطقه ای دَر جنوب غرب تهران کِه بِه احترام ساکنان آبرومندش، اَز آوردن نام آن خودداری می کنم، یکی اَز همان محله هاست کِه دَر طول یِک سال گذشته بیش اَز 20مورد کشف آشپزخانه دَر پرونده خود بِه ثبت رسانده است.

قاچاقچی, اعدام, آشپزخانه شیشه

قاچاقچی, اعدام, آشپزخانه شیشه

خانه هایِ کوچک وَ ماشین هایِ لوکس

درست بِه فاصله 15 متری اَز ریل خط آهن، خانه هایِ کوچک 50 - 40 متری با معماری بزن دررویی کج وَ معوج چند دهه پیش، نظر هر بیننده ای را بِه خود جلب می کند. زمانی بچه هایِ قد وَ نیم قد دَر کوچه بعد کوچه هایِ این محله فرفره بازی وَ هفت سنگ وَ گرگم بِه هوا بازی می کردند ولی حالا... الآن چند تایی اَز همان بچه هایِ قد وَ نیم قد 20 سال پیش بَرای خودشان برو وبیایی دارند. بِه قول خودشان اسم دَر کرده اند. لقب هایِ یاکوزا وَ شغال وَ روباه وَ دَر بِه دَر وَ سناتور و...! الآن پس 20 سال، قاعده بازی تغییر کرده. بازی ها خطرناک تر شده اند؛ بازی حبس، بازی مرگ.

جلوی یکی اَز همین خانه ها کِه ساختمان آجری دو طبقه ای اَست 2ماشین مدل بالای لوکس کِه می شوَد با پول هرکدامشان دست کم دوتا اَز این خانه ها را خرید، پارک شده اند. کسی کِه چراغ خاموش راهنمایی ام می کند، می گوید: «اینجا خانه...شغال است. خرده فروش مواد بود. اَز 3 - 2 سال پیش با یکی اَز خلافکارهای محل آشپزخانه زدند. وضعشان توپ توپ شده. شنیده ام هرچی تولید می کُنند مستقیم می فرستند بَرای تایلند وَ مالزی. بخشی اَز مواد را آدم هایش انباری می برند. (انبار کردن مواد دَر داخل بدن) بخشی هم لا بِه لای محموله هایِ صادراتی گمرک جاسازی می کنند. معلوم نیست کی گرفتار شوند. آخرش مأمورها اینها را می گیرند. بادآورده را باد می بره!»

یادم می آید زمانی توی این خیابان باریک وَ دراز جز چند موتور سه چرخه یا همان ریکشا وَ چند وانت مزدا هزار، ماشین دیگری نبود. قدیمی هایِ اینجا بیشترشان یا کارگر بودند یا با ریکشا وَ وانت دوره گردی می کردند. پارچه وَ میوه وَ وسایل آشپزخانه و... می فروختند. جذاب اَست کِه خانه ها سرجای شان مانده اند، بگویی وَ نگویی آدم هایش هم هستند اما ماشین ها وَ خیلی اَز شغل ها تغییر کرده.

پیرمردی کِه جلوی خانه اش نشسته کنجکاو می شود. دست تکان می دهد. صدای مان می کند. فکر کنم 80 سالش می شود. عرق گیر شیری رنگی کِه یادگار حج اَست بِه سر گذاشته وَ مدام جلو عقبش می کند. برخلاف هم سن وَ سال هایش کِه لباس گرمتری می پوشند، با زیر پیراهنی روی قالیچه نشسته وَ دور وَ بَر را زیر نظر دارد. پیرمرد فکر می کند مأموریم. می گوید: «دنبال کی هستید؟ الان چه موقع آمدن است؟ باید آخر شب می آمدید یا دم صبح کِه آفتاب نزده. الآن بگویید ببینم دنبال کدامشان آمده اید؟»

کارت خبرنگاری ام را نشان می دهم ولی باورش نمی شود: «خبرنگار اینجا چه کار می کند؟ خبرنگار توی تلویزیون اَست نه بغل ریل راه آهن. مأمور کِه نمی گوید مأمورم. خودش را مأمور برق یا مخابرات یا مشتری معرفی می کند. اگر بگوید مأمورم کِه کسی براش دَر باز نمی کند.»

به هر حال بِه سختی می قبولانم خبرنگارم وَ اَز محله شان، مواد فروشان، کسانی کِه بازداشت شده اند، آنهایی کِه دَر این سال ها اعدام شده اند، می پرسم. می گوید: «تا 10 سال پیش اینجا این هَمه خلافکار نداشت شاید 2 یا 3 نفر کِه آن هم تریاک می فروختند. خدا لعنت کند کسی را کِه شیشه را وارد محله کرد. اَز آن زمان هم معتاد عمده شُد هم مواد فروش. آنهایی کِه وضع شان بهتر بود زدند توی کار کیلویی. غروب ها ماشین هایِ مدل بالا می آمدند وَ معامله می کردند. سر سال نشده وضع زیاد فروش ها خوب شد. محله پر شُد اَز ماشین هایِ مدل بالا. چند نفرشان را پلیس گرفت وَ همین پارسال پیرارسال اعدام کرد. بعضی هایِ شان هم حبس طولانی خوردند مثل پسر همسایه ما. این بچه هایِ فسقلی را می بینی کِه سوار موتورند؟ اَز الان خرده فروشی می کنند. الگوشان همین زیاد فروش ها هستند. بِه جای درس خواندن، دوست دارند ماشین شاسی بلند بخرند وَ جلوی خانه 50 متری شان پارک کنند.»

آشپزخانه شیشه, قاچاقچی, اعدام


می پرسم خانواده هایِ شان هم می دانند کِه مواد می فروشند؟

- مگر می شوَد ندانند. جوان 18 - 17 ساله ای کِه کار نمی کند اَز کجا پول می آورد موتور وَ موبایل می خرد؟ قطعا خلاف می کنند.

- یعنی خانواده هایِ شان با آنها همکاری می کنند؟

- حرف توی دهان من نگذار. خانواده ها اَز وضعیتی کِه بچه هاشان درست می کنند، نارضی اند. هر روز دعوا وَ مرافعه داریم. ولی حریف کِه نمی شوند. این همسایه بغلی ما هر روز دعوا داشتند تا اینکه پلیس پسرش را بازداشت کَرد وَ خودشان هم بِه همین خاطر اَز اینجا بِه محله ای دیگری رفتند. بعضی ها هم هستن کِه خانوادگی قاچاق مواد می کنن. اَز این خانواده شرورتر جایی نمی بینید.

- الآن چرا فکر کردید من پلیسم؟

- آنقدر خلافکار توی این منطقه عمده شده کِه هر روز مأمورهای لباس شخصی با موتور وَ ماشین می چرخند کِه آمار بگیرند. دیدم هَمه جا را برانداز می کنید فکر کردم مأمورید. البته هنوز هم فکر می کنم پلیس هستید.

نگاه ها آزاردهنده اَست

پیرمرد آدرس خانواده ای را می دهد کِه اَز دست پسر مواد فروش شان عاصی شده اند. فاصله زیادی با خانه خودش ندارد؛ دو کوچه. خانه 3 طبقه با ظاهری درهم وَ برهم کِه معلوم اَست طبقه سومش تازه ساخته شده. پنجره ها برخلاف خانه هایِ دیگر حفاظ دارند وَ حیاط خانه هم بِه شکل عجیبی حصارکشی شده. خانه شبیه دژی کوچک وَ تسخیر ناپذیری اَست کِه هیچ امکان نفوذی بِه غریبه ها نمی دهد. برخلاف قیافه درب وَ داغان خانه، دَر آهنی محکمی دارد با یِک چشمی! راهنما می گوید: «می دانی چرا این خانه این شکلی است؟ حصارها بَرای این اَست کِه اگر مأموران پلیس خواستند داخل خانه بریزند، نتوانند یا زمان زیادی ببرد. اگر کسی زنگ بزند، کسی کِه خانه اَست اَز چشمی دَر نگاه می کند؛ اگر پلیس باشَد چفت هایِ فولادی دَر را می اندازند وَ دَر پشت بام هم 3 چفته می شوَد تا زمان بَرای پنهان کردن یا اَز بین بردن مواد باشد.»

پیش اَز اینکه زنگ را بزنم نمی دانم چرا چند جوانی کِه توی کوچه بودند، ناگهان غیب شان می زنند. شاید فکر کرده اند مأموریم! زنگ می زنم. کسی جواب نمی دهد. دوباره وَ سه باره زنگ می زنم تا اینکه زنی اَز پشت دَر می پرسد چه کار دارم. وقتی می گویم اَز طرف فلانی آمده ام اَز همان حیاط داد می زند: «جان مادرت برو تا بهرام نیامده! اگر بیاید زندگی مان را سیاه می کند.»

اصرارم نتیجه ای نمی دهد. هرچه ریسیده ام پنبه می شود. پیدا کردن خانواده هایی کِه یکی اَز اعضای شان موادفروش اَست آنقدرها سخت نیست. همان کوچه زنی 50 ساله کِه روی پله خانه اش نشسته وَ با زن هایِ همسایه حرف می زند دست تکان می دهد. انگار منتظر کسی بوده کِه سفره دلش را برایش باز کند. پیش می روم: «چه می شوَد دولت هَمه موادفروش ها را بگیرد وَ تا آخرعمرشان زندان بیندازد؟ اگر اینها نباشند کسی معتاد نمی شود. پسر خودم یکی اَز همین ها. روزگار برایمان نگذاشته. آنقدر مأمور خانه مان آمده کِه خیلی هایِ شان مثل دوست وَ آشنا شده اند. می گویند فلانی پوستش کلفت شده، حکایت ماست. آنقدر مأمور خانه مان آمده کِه عادت کرده ایم، اگر نیایند تعجب می کنیم. هَمه محل می دانند پسرم خلاف می کند. خیلی جوان هایِ دیگر محل مواد می فروشند، فقط پسر من خلاف نمی کند.»

- پسرت چند وقت اَست خلاف می کند؟

- 3 سالی می شود.

- اَز کجا فهمیدید؟

- هر روز لباس جدید وَ موبایل وَ موتور می خرید. هرچقدر می گفتیم اَز کجا آورده ای؟ می گفت رفیق هام داده اند. تا اینکه یکی اَز همسایه ها گفت پسرم مواد می فروشد. آنقدر ناراحت شدم کِه کارم بِه بیمارستان کشید. من وَ پدرش هر چقدر نصیحت می کنیم بِه جایی نمی رسد. عصبانی می شوَد وَ شیشه ها را می شکند. دستش را روی ما بلند می کند. بِه خدا اَز این نگاه هایِ مردم خسته شده ایم. وقتی مأمور می ریزد خانه مان تا چند روز باید جواب همسایه ها را بدهیم.

پیش اَز اینکه سؤال دیگری بپرسم، خودش آغاز می کند بِه حرف زدن وَ جواب دادن بِه سؤال هایِ احتمالی من: «پدرش بنایی می کند وَ نان حلال سر سفره می آورد. نمی دانم این پسر چرا این راه را می رود؟ شب، روز، نیمه هایِ شب، مأمور می ریزد توی خانه. موتور وَ ماشین کِه جلوی خانه مان می ایستد، تپش قلب می گیرم. دلم مثل سیر وَ سرکه می جوشد. پیش خودم می گویم قطعا مأمور است. آمده اند خانه را زیر وَ رو کنند. آبرویمان جلوی دَر وَ همسایه رفته. بِه خدا قسم آبرو داریم. یِک پسرم مهندس است. دخترم هم معلم. این پسر آسایش را اَز ما گرفته. پول نداریم خانه مان را جایی دیگری ببریم. نگاه مردم، حرف هایِ مردم آدم را اذیت می کند. فکر می کُنند هَمه ما خلافکاریم. من نمی گذارم یِک ریال اَز پول مواد وارد خانه مان شود.»

درد دل هایِ مادر خون دل خورده بیش اَز آنی اَست کِه وقت بِه ما اجازه می دهد. باید بِه خانه ای برویم کِه فرزندشان 2 سال پیش بِه خاطر حمل 4کیلو کراک بِه دار مجازات آویخته شده .

مردم بِه ما انگ قاچاقچی می زنند

خانه ای کِه میهمانش هستیم دورتر اَز حاشیه ریل قطار است. پنجره هایش حفاظ ندارد. خانه حصارکشی نیست. 3 طبقه با سنگ سفید مرمر. وقتی زنگ می زنم وَ دَر را برایم باز می کنند، ظاهر هَمه چیز عادی است. پیش اَز آمدن بَرای گفت وَ گو، رضایت شان را گرفته بودم. البته بدون حضور عکاس. یاالله یاالله گویان وارد می شوم. پدر خانواده راهنمایی ام می کند. فرش نقشه ریزه ماهی تبریز، کف اتاق پذیرایی را بِه زیباترین شکل تزیین کرده. روی مبل ها ملحفه انداخته اند وَ قاب تصویر روبان داری روی میز عسلی گذاشته اند. تصویر متعلق بِه پسر دوم خانواده است.

از پیش گفته ام چه می خواهم. پدر خانواده آغاز می کند: «این تصویر پسرم «سهراب» است. 6 سال پیش با 4 کیلو مواد گرفتند وَ 2 سال پیش هم اعدام ش کردند. نمایشگاه اتومبیل داشت. اَز ژاپن پول خوبی آورده بود. مثل بچه آدم کار می کرد. زن وَ بچه داشت. بچه دومش تازه بِه جهان آمده بود کِه مأمورها ریختند خانه اش. ما نمی دانستیم خرید وَ فروش مواد می کرد. مأمورها می گفتند یکسال دنبالش بوده اند تا با جنس گرفتارش کنند. 3 سال آزگار بَرای کم کردن جرمش اَز دفتر این وکیل بِه دفتر آن وکیل دویدم. یکی اَز خانه هایم را فروختم وَ خرج کردم. آخرش هیچی بِه هیچی. پسرم اعدام شُد وَ بچه هایش یتیم ماندند.»

قاچاقچی, اعدام, آشپزخانه شیشه


مادر خانواده حرف همسرش را قطع می کند وَ می گوید: «من 5 تا پسر وَ 2 تا دختر بزرگ کردم کِه هر کدام بَرای خودشان کسی هستند. 2 تا اَز پسرهایم کانادا وَ آلمان هستند. آن یکی توی بازار، پخش زیاد لباس دارد. آن یکی هم فوق لیسانس شیمی دارد. دخترهایم لیسانسه هستند. یکی شان کارمند بانک اَست وَ آن یکی خانه دار. این پسرم کِه اعدام شُد پسر خوبی بود نمی دانم چرا بِه این راه کشیده شد. کاری ندارم کِه چی شُد وَ چه روزهای بدی گذشت... یِک شب اَز زندان زنگ زد وَ کلی حرف زدیم. حلالیت گرفت. اَز ما خواست مواظب زن وَ بچه هایش باشیم. گریه می کرد. حالش خوب نبود. تا صبح نخوابیدیم. ساعت 10 صبح زنگ زدند وَ گفتند بیایید جسدش را تحویل بگیرید. نمی دانستیم آخرین باری اَست کِه با او حرف می زنیم. کاری ندارم بِه هَمه اینها وَ آن 4 - 3 سال تلخی کِه بِه ما گذشت؛ تنها چیزی کِه مثل چماق توی سرمان خورده، انگی اَست کِه مردم بِه ما می زنند؛ قاچاقچی ، خلافکار، حرام خوار و... توی صف نانوایی مادر یِک معتاد، جلوی بقیه نفرینم کَرد کِه امثال پسر من باعث معتاد شدن پسرش شده اند. نفرین می کَرد بچه هایم معتاد وَ خانه خراب شوند. گناه من وَ خانواده ام چیست؟ مگر ما پسرمان را تشویق کردیم؟ بِه خدا اگر می دانستیم، خودمان تحویل پلیس می دادیم.»

امثال خانواده هایِ سهراب دَر این شهر پرهیاهو کم نداریم. خانواده هایی کِه سال هاست بی گناه اَز جرمی کِه مرتکب نشده اند، انگ قاچاقچی وَ تبهکاری را روی پیشانی شان دارند. انگی کِه انگار قرار نیست هیچوقت پاک شود.

منبع: روزنامه ایران

گردش بیخِ گوش تهران

مطالب مشابه

مطالب تصادفی

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :