زندگی مردی بدون دست و پا که سخنرانی هایش به افراد سالم انگیزه زندگی می بخشد

تاریخ انتشار پست : 1395-5-24 دسته : مجازی
مردی بدون ردپا با ثروتی میلیاردی تصاویر و فیلم / پادشاه کوکائین بازداشت شد

شاید شما هم در فضاهای مجازی طی سال های گذشته کلیپ های سخنرانی اش را دیده باشید و این تصویر هم برایتان آشنا باشد. مردی که با سخنرانی های شورانگیز خود جوانه های امید و حرکت را در دل انسان های زیادی می رویاند. امروز با زندگی او آشنا می شویم.

ازدواج, کودکی, نیک وی آچیچ, زندگی مردی بدون دست پا سخنرانی هایش افراد سالم انگیزه زندگی بخشد

ازدواج, کودکی, نیک وی آچیچ, فضاهای مجازی, سخنرانی

به نقل از گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان؛ نیک وی آچیچ از معدود افرادی است که در استرالیا در سال 1982 به علت سندروم تترا آملیا، بدون دست و پا به جهان آمد. در آن زمان به علت نبود امکانات تصویربرداری از جنین، هیچ کس از حالت نیک خبر نداشت.

می توانید شوک بزرگی را که پدر و مادرش زمان تولد او داشتند تصور کنید؛ اما کسی حتی نمی توانست تصور کند که این کودک زیبای معلول، روزی به یکی از موفق ترین افراد دنیا تبدیل شود و بتواند به افراد سالم درس امید و روش زندگی آموزش دهد. او از نخستین افرادی بود که بعد از حذف قانون ممنوعیت ورود افراد معلول حرکتی به مدارس معمولی، مانند دیگر کودکان سالم به ادامه تحصیل پرداخت.

اما در 8 سالگی به علت تمسخرهای شدید همکلاسی هایش افسرده شد. این هیجان احساسی باعث شد تصمیم بگیرد خود را در آب غرق کند اما خودش می گوید به علت علاقه به پدر و مادرش از این کار منصرف شده است.

کودکی نیک وی آچیچ
او با تلاش بسیار عمده و به کمک مادرش یاد گرفت با دو انگشتی که در انتهای اندامی مانند پا در سمت چپ پایین تنه اش وجود دارد، بنویسد. همچنین کارهای روزانه دیگری مانند نوشیدن آب با لیوان، تایپ، پرتاب توپ بیس بال و ... را آموخت.در دبیرستان به عنوان رهبر گروه برای موسسه خیریه اعانه جمع می کرد و در 17 سالگی موسسه خود با عنوان «زندگی بدون دست و پا» را به منظور امید دادن به افراد افسرده و ناتوان تأسیس کرد. در 21 سالگی از دانشگاه گریفیت با دو مدرک کارشناسی در رشته های حسابداری و برنامه ریزی مالی فارغ التحصیل شد.

نیک وی آچیچ سخنران انگیزشی و مدیر سازمان غیرانتفاعی زندگی بی حد و مرز است. از دیگر مهارت های او شنا، موج سواری و بازی گلف است. او کتاب « زندگی بی حد و مرز» را در شرح زندگی خود به نگارش در آورده است. درباره خودش می نویسد: «من بدون دست و پا به جهان آمدم. اما هرگز در حصار شرایط خود نماندم. من به سراسر جهان سفر می کنم و به میلیون ها نفر الهام می بخشم تا با ایمان، امید، عشق و شجاعت خویش بر ناملایمات زندگی چیره شوند و به آرزوهای خود برسند.»

بخشی از کتاب را که درباره دوران کودکی اوست با هم می خوانیم: «وقتی به جهان آمدم، پدرم که در اتاق زایمان حضور داشت، از دیدنم بدحال شد و بیرون رفت. پزشکان و پرستاران شوکه شده بودند و به سرعت مرا از مادرم دور کردند. مادرم که پرستار همان بیمارستان بود، متوجه شد که اتفاق بدی افتاده است. پرسید چه شده؟ بچه مرا کجا بردید؟ راستش را بگویید؟ کسی توان نداشت ماجرا را به مادرم بگوید. واقعیت این بود که من بدون دو دست و دو پا به جهان آمدم، فقط یک تنه بودم. سونوگرافی های دوران بارداری مادرم هیچ وقت نشان نداده بود که من چنین شرایطی دارم.

تصور کنید که زوج جوانی منتظر به جهان آمدن فرزندی سالم هستند اما یک باره با این شرایط مواجه می شوند پرستاران تصمیم گرفتند مرا به مادرم نشان دهند. مادرم وقتی مرا دید، حیرت زده شد، جیغ کشید و گفت این را از جلوی چشمانم دور کنید. وقتی به جهان آمدم هیچ کس مرا بغل نکرد. مدت زمانی طول کشید تا پدرم بر احساس شوک اولیه اش غلبه و مرا مهربان تر نگاه کند. مادرم افسرده شده بود اما بالاخره حس مادری بر احساسات اولیه او هم غلبه کرد و مرا پذیرفت. از وقتی پا به این دنیا گذاشته بودم، یک جهان غم، مشکل، سؤال، اضطراب و اندوه را برای والدینم آوردم: عاقبت این بچه چه می شود؟ از کجا زندگی اش را تأمین کند؟ شغل؟ تحصیلات؟ آینده؟ همه چیز درباره من در هاله ابهام قرار داشت و البته شاید به نوعی واضح بود: هیچ آینده ای در انتظارم نبود. پدر و مادرم در سال های اولیه زندگی ام تصمیم داشتند مرا به خانواده ای دیگر بسپارند.

پدربزرگ و مادربزرگم در فهرست نخستین افراد برای بزرگ کردن من قرار داشتند اما نهایتاً والدینم از این تصمیم منصرف شدند. مسلماً من هرچه بزرگ تر می شدم، جای بیشتری در دل آن ها باز می کردم. دیگر به سادگی نمی توانستند مهر مرا از دلشان بیرون کنند. من کم کم بزرگ می شدم و نگرانی مادر و پدرم درباره سرنوشتم، با من بزرگ تر می شد.

تا وقتی خردسال بودم، هنوز متوجه تفاوت میان خودم و دیگران نمی شدم؛ اما از وقتی به مدرسه رفتم، واقعیت تلخ معلولیتم را بیشتر از هر زمانی احساس کردم. کسی جرأت نمی کرد به پسری نزدیک شود که روی ویلچر نشسته بود، دست و پا نداشت و فقط با دو انگشت کوچک که به جای پای چپ روییده بود، مداد را به دست می گرفت. کسی با من حرف نمی زد.

زنگ ناهار تک و تنها بودم. بچه ها مسخره ام می کردند. به من می گفتند «موجود فضایی» یا صفت های دیگری به من می دادند که مرا درهم می شکست. کم کم فهمیدم که خودم باید با آن ها سر صحبت را باز کنم. گاهی در راهروهای مدرسه با بچه ها حرف می زدم. تمام تلاشم این بود که به آن ها نشان بدهم که در درون، یکی هستم عین آن ها، یک آدمیزاد، با همان احساس ها و نیازها و فقط بیرونم مختلف است و من تقصیری ندارم. سال های کودکی ام در رنج می گذشت.

شب های زیادی به درگاه خدا التماس می کردم، گریه می کردم که معجزه کند و یک دست، فقط یک دست به من بدهد. هر صبح وقتی بیدار می شدم، به شانه ام نگاه می کردم ببینم آیا بازویی جوانه زده است؟ اما هیچ خبری نبود! هر صبح افسرده تر، ناراحت تر و ناامیدتر روز را شروع می کردم و شب ها دوباره دعا و مناجات را از سر می گرفتم به امید یک معجزه. کم کم این اندیشه در ذهنم جان گرفت که شاید خداوند از خلقت من هدفی داشته است.

والدینم نیز که افرادی مذهبی هستند، به مرور زمان به این باور رسیده بودند و می گفتند حتماً هدفی در آفرینش تو هست. از وقتی این فکر در ذهن من جوانه زد، دیگر منتظر جوانه زدن دست و پایم نشدم. تلاش کردم هدف از آفرینشم را پیدا کنم و سرانجام آن را پیدا کردم. من معجزه ای را که از خداوند طلب می کردم، خودم در زندگی ام رقم زدم.»

ازدواج نیک وی آچیچ
نیک در سال 2008 ، کانایی میاهارا را ملاقات کرد. کانایی می گوید: «وقتی برای نخستین بار نیک را دیدم همه آنچه را که در یک نفر دیگر به دنبالش بودم در او یافتم. او مرد و همسر مورد نظر من برای ازدواج بود». بسیاری از مردم ممکن است از خود این سؤال را بپرسند که نیک چگونه می تواند حلقه ازدواج را دست همسرش کند؟ اما وی با نبوغ منحصر به فرد خود این کار را به انجام رساند.

نیک به کانایی گفت: «عزیزم، آیا می توانم دستت راببوسم؟!» و در حالی که حلقه بین لب هایش قرار داشت، آن را داخل انگشت ازدواج همسرش کرد. این زوج خوشبخت از صمیمیت خود می گویند و این که کاملا از زندگی زناشویی خود راضی هستند و هر آنچه نیک نیاز دارد در اختیارش است. آن ها در کالیفرنیای جنوبی زندگی خود را شروع کردند. نیک مشغول نویسندگی و تنظیم سخنرانی های خود است و همسرش خانه داری و نگهداری از او را به عهده دارد. کانایی بعد از ازدواج باردار شد و یک فرزند پسر کاملا سالم و زیبا به جهان آورد؛ این است پاداش یک بنده مؤمن و شاکر، هر چند با درجه بالایی از نقص عضو؛ یک همسر و فرزند زیبا و زندگی کاملا شاد و مهیج.

منبع: سلامت نیوز

پیرتوانا ؛ قصه پیرمردی کِه راه سخت زندگی را بدون پا اما سربلند پیمود

مطالب مشابه

مطالب تصادفی

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :