طاها پخش

فرهنگی و هنری > متن سخنرانی نوبل «باب دیلن» منتشر شد

متن سخنرانی نوبل «باب دیلن» منتشر شد


تاریخ انتشار پست : 1395-9-21 بازدید : 0

روز گذشته (شنبه) مراسم اعطای جوایز نوبل، بدون حضور «باب دیلن» برنده نوبل ادبیات ۲۰۱۶ برگزار شد و متن سخنرانی که او آماده کرده بود، در حضور دیگر میهمانان خوانده شد.


خبرگزاری ایسنا: روز گذشته (شنبه) مراسم اعطای جوایز نوبل، بدون حضور «باب دیلن» برنده نوبل ادبیات ۲۰۱۶ برگزار شد و متن سخنرانی که او آماده کرده بود، در حضور دیگر میهمانان خوانده شد.

«رولینگ استونز» نوشت: وقتی اوایل اکتبر خبر نوبلیست شدن «باب دیلن» اعلام شد، همه درباره این تصمیم آکادمی سوئدی نظری داشتند به جز خود برنده نوبل.

متن سخنرانی نوبل «باب دیلن» منتشر شد

باب دیلن, خواننده های مشهور, ادبیات جهان

مراسم اعطای جوایز نوبل شنبه (10 دسامبر) در استکهلم برگزار شد، «کارل هندریک هلدین» رئیس بنیاد نوبل سخنرانی کوتاهی برای برندگان و دیگر مهمانان ایراد کرد. پادشاه «کارل گوستاو شانزدهم» به همراه همسر و دخترش پشت سر او با لباس های فاخر و آراسته نشسته بودند، فضایی بسیار رسمی در سالن حکمفرمایی می کرد.

جای تنها کسی که در این مراسم خالی بود، «باب دیلن» خواننده و ترانه سرای آمریکایی بود که با کسب نوبل ادبیات طی دو ماه گذشته، حواشی بسیاری را به پا کرده است.

متن سخنرانی نوبل «باب دیلن» منتشر شد


«پتی اسمیت» در حال اجرا در مراسم اعطای جوایز نوبل

او با گذشت دو هفته از اعلام نوبلیست شدنش، سرانجام پاسخ تماس های مکرر آکادمی نوبل را داد و گفت که؛ کسب این جایزه بزرگ زبان او را بند آورده بود. با این حال «دیلن» اعلام کرد به علت تعهدات دیگر، نمی تواند در این مراسم حضور پیدا کند و متن سخنرانی او توسط یکی از اعضای آکادمی خوانده شد.

همچنین «پتی اسمیت» به جای «دیلن» ترانه کلاسیک «می خواهد باران شدیدی ببارد» را در این مراسم اجرا کرد.

در ادامه متن سخنرانی برنده نوبل ادبیات امسال را می خوانید:

«شب همگی خوش. مراتب ارادت خود را به اعضای آکادمی سوئدی و تمام میهمانان بلندپایه که در مراسم امشب حضور دارند، ابراز می کنم.

متأسفم که شخصا نمی توانم با شما باشم، اما خواهشمندم بدانید که مسلما روح من با شماست و از دریافت این جایزه مهم مفتخرم. کسب جایزه نوبل ادبیات اتفاقی بود که من هرگز نمی توانستم تصورش را بکنم. از دوران کودکی با آثار افرادی که شایسته چنین امتیازی بودند آشنا بودم، آن ها را می خواندم و جذب شان می شدم: «کیپلینگ»، «شاو»، «توماس مان»، «پرل باک»، «آلبرکامو» و «همینگوی». این غول های ادبی که کارهایشان در مدارس تدریس می شوند، در کتابخانه های سرتاسر دنیا جای دارند و با لحنی محترمانه درباره شان صحبت می شود، همیشه تأثیر عمیقی بر من می گذاشتند. توصیف این که نام من به چنین فهرستی اضافه شده، واقعا فراتر از کلمات است.

نمی دانم این مردان و زنان هرگز افتخار نوبل را برای خود می دانستند یا نه، اما فکر می کنم هر کس که یک کتاب، قطعه ای شعر یا یک نمایشنامه ای را در هر جای دنیا می نویسد ممکن است این راز را در عمق وجود خود نگه دارد. شاید این راز آن قدر در اعماق دفن شده باشد که آن ها حتی از وجودش هم خبر نداشته باشند.

اگر کسی به من می گفت شانس کوچکی برای کسب جایزه نوبل دارم، به نظرم به اندازه ایستادن روی ماه عجیب می آمد. در واقع در سالی که من به جهان آمدم و چند سال بعد از آن، هیچ کس در جهان وجود نداشت که شایسته دریافت جایزه نوبل باشد. بنابراین من متوجه شدم که یکی از همراهان نادر این جمع هستم.

متن سخنرانی نوبل «باب دیلن» منتشر شد


من در جاده بودم که این خبر غافلگیرکننده را شنیدم. بیش از پنج دقیقه طول کشید تا به درستی آن را درک کنم. آغاز کردم به فکر کردن درباره «ویلیام شکسپیر»، چهره بزرگ ادبی. به یاد آوردم که او خودش را یک نمایشنامه نویس می دانست. فکر کردم تصور این که او آثار ادبی می نویسد، حتی به ذهنش هم خطور نکرده بود. کلمات او برای صحنه نوشته می شدند، برای ادا شدن، نه خوانده شدن. مطمئنم وقتی او در حال نگارش «هملت» بوده، درباره چیزهای متفاوتی فکر می کرده: «کدام بازیگران برای این نقش ها بهتر هستند؟»، «این کار چطور باید اجرا شود؟»، «آیا واقعا می خواهم داستان در دانمارک اتفاق بیفتد؟». شکی نیست که دید خلاق و بلندپروازی های او، طلایه دار افکارش بودند، اما مسائل خیلی معمولی تری هم بودند که او به آن ها بپردازد. مثلا «آیا مسئله مالی حل می شود؟»، «جای خوبی برای حامیان مالی ام در سالن در نظر گرفته شده؟»، «از کجا باید یک جمجمه انسان گیر بیاورم؟». من شرط می بندم آخرین فکری که به ذهن «شکسپیر» می رسیده این سوال بوده که «آیا این ادبیات است؟»

وقتی در نوجوانی آغاز به سرودن ترانه کردم و حتی زمانی که به خاطر توانایی ام آوازه ای پیدا کردم، آمال و آرزوهایم برای این ترانه ها تا همین جا جلو می رفت. فکر می کردم ممکن است کارهایم در کافه ها شنیده شوند و شاید بعدها در مکان هایی مثل تالار کارنگی یا پالادیوم لندن. اگر خیلی خیال پردازی می کردم، ممکن بود تصور کنم دارم ترانه ای را ضبط می کنم و پس آن را، در رادیو می شنوم. این به نظرم یک دستاورد خیلی مهم می آمد. ضبط کردن ترانه و شنیدن صدای خودت از رادیو، به این معنا بود که تو مخاطب های زیادی داری و این باعث می شد به کاری که آغاز کرده بودی ادامه دهی.

خب من حالا، خیلی وقت است که دارم به کاری که قصدش را داشتم ادامه می دهم. ده ها ترانه ضبط کرده ام و هزاران کنسرت در سرتاسر دنیا به روی صحنه بردم. اما ترانه ها در مرکز حیاتی تمام کارهایی که انجام داده ام، قرار دارند. به نظر می رسد ترانه هایم جایشان را در زندگی بسیاری از مردم با فرهنگ های متفاوت پیدا کرده اند و من از این بابت سپاسگزارم.

اما باید مطلبی را بگویم. من برای ۵۰ هزار نفر اجرا کرده ام، برای ۵۰ نفر هم همین طور. و می توانم بگویم اجرا کردن برای ۵۰ نفر سخت تر است. ۵۰ هزار نفر یک شخصیت واحد دارند، اما این مسئله در مورد ۵۰ نفر صادق نیست. هر کس فردیت، هویت جدا و دنیای خودش را دارد. آن ها می توانند مسائل را با شفافیت دریافت کنند. صداقت تو و این که چطور به عمق توانایی ات پل بزنی، آزموده می شود. این واقعیت که کمیته نوبل خیلی کوچک است، از دید من پنهان نمانده.

اما مثل «شکسپیر»، من هم اغلب درگیر دنبال کردن فعالیت های خلاقانه و دست و پنجه نرم کردن با وجوه معمولی مسائل زندگی هستم: «بهترین موسیقیدان ها برای این ترانه کدام اند؟»، «آیا در استودیوی مناسب دارم کارم را ضبط می کنم؟»، « این ترانه در مسیر درستی قرار گرفته؟» خیلی چیزها هرگز تغییر نمی کنند، حتی بعد از ۴۰۰ سال.

حتی یک بار هم پیش نیامده که از خودم بپرسم: «آیا ترانه های من ادبیات هستند؟»

بنابراین من از آکادمی سوئدی تشکر می کنم، هم برای صرف وقت و پرداختن به این سوال و هم به خاطر ارائه چنین پاسخ فوق العاده ای.

با آرزوی بهترین ها برای شما،

«باب دیلن»

منبع : برترینها

مطالب مشابه
Related Links

مطالب تصادفی
Random Links

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :

تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد