کاش جایزه فرهادی سیاسی باشد | ابطحی

تاریخ انتشار پست : 1395-12-10 دسته : فرهنگی و هنری

این روزها روی بورس ترین مطلب، بردن جایزه اسکار در بهترین فیلم خارجی توسط اصغر فرهادی، برای فیلم فروشنده است. البته این فیلم دراسکار بر طبق چارچوب های هنری باید انتخاب شود. قطعا کار هنری فرهادی قابل تقدیر است. من شخصا منتقد مفهوم و محتوای آن بوده ام و وقتی آن را دیدم نوشتم.



محمد علی ابطحی در اعتماد نوشت: این روزها روی بورس ترین مطلب، بردن جایزه اسکار در بهترین فیلم خارجی توسط اصغر فرهادی، برای فیلم فروشنده است. البته این فیلم دراسکار بر طبق چارچوب های هنری باید انتخاب شود. قطعا کار هنری فرهادی قابل تقدیر است. من شخصا منتقد مفهوم و محتوای آن بوده ام و وقتی آن را دیدم نوشتم. در دفعه پیشین که فرهادی جایزه اسکار را در فیلم جدایی نادر از سیمین برد، جمعی که در فرهنگ سیاسی این سال ها دلوابعد نام گرفته بودند، ابراز دلواپسی شدیدی کردند که این جایزه سیاسی است و به علت سیاه نمایی از ایران این جایزه به وی تعلق گرفته است. این بار من هم دوست دارم انتخاب این فیلم سیاسی باشد. حتی اگر جایزه اسکار سیاسی نباشد، بی شک نمایش فیلم فروشنده در میدان اصلی شهر لندن و به دعوت شهردار مسلمان آن...

این روزها روی بورس ترین مطلب، بردن جایزه اسکار در بهترین فیلم خارجی توسط اصغر فرهادی، برای فیلم فروشنده است. البته این فیلم دراسکار بر طبق چارچوب های هنری باید انتخاب شود. قطعا کار هنری فرهادی قابل تقدیر است.

من شخصا منتقد مفهوم و محتوای آن بوده ام و وقتی آن را دیدم نوشتم. در دفعه پیشین که فرهادی جایزه اسکار را در فیلم جدایی نادر از سیمین برد، جمعی که در فرهنگ سیاسی این سال ها دلوابعد نام گرفته بودند، ابراز دلواپسی شدیدی کردند که این جایزه سیاسی است و به علت سیاه نمایی از ایران این جایزه به وی تعلق گرفته است. این بار من هم دوست دارم انتخاب این فیلم سیاسی باشد. حتی اگر جایزه اسکار سیاسی نباشد، بی شک نمایش فیلم فروشنده در میدان اصلی شهر لندن و به دعوت شهردار مسلمان آن حتما یک رفتار سیاسی بود. این همه فیلم خوب تر از فروشنده در جهان تولید می شود و این همه سال هم لندن و میدانش وجود داشته. اما این اتفاق نیفتاده است. این بار نمایش فروشنده قطعا با هدفی فراتر از نمایش یک فیلم هنری است. خود دست اندرکاران و شهردار لندن هم اذعان داشته است که این کار یک کنش سیاسی است.

این کنش سیاسی این بار علیه سیاست های نژاد پرستانه آقای ترامپ است. اینکه مردم هفت کشور مسلمان توسط آقای ترامپ ممنوع الورود به امریکا شدند، یک تهاجم بزرگ به دستاوردهای بشری بود که اتفاقا امریکا و سیستم سیاسی اش با هر گرایشی همیشه خودشان را جدی ترین مدافع آن ارزش ها می پنداشتند. چه اتفاق نژادپرستانه ای بد تر از اینکه قضاوت در مورد افراد، محل تولد اولیه آنان باشد. ترامپ اگر حتی به صورت افراطی دلایلی برای افراد مشخصی که نباید وارد امریکا شوند، ارایه می کرد، رییس جمهور تندرویی تلقی می شد ولی اینکه شهروندان هفت کشور را بدون توجه به تفاوت های شان در یک سبد محاسبه کند، این نژاد پرستی است.

این از جنس کارهای هیتلری و نازی هاست. وقتی ترامپ این سیاست را اعلام کرد، بیشتر سیاستمداران و مردم جهان و بخش مهمی از مردم امریکا علیه این سیاست به خاطر نابود شدن ارزش های خودشان به دست ترامپ به مقابله برخاستند. دستوری که هیچ منطقی پشت آن نبود. دستور ترامپ پر از تناقض بود. نام یک شهروند ایرانی در رفتارهای تروریستی مهم جهان نبود و بیشترین تروریست ها از عربستان و پاکستان بودند که نام آنها در لیست ممنوع الورود ها نبود. یک نوع اجماع جهانی علیه این تفکر ترامپ به وجود آمد. همه تلاش کردند که این رفتار ها را محکوم کنند.

شاید در تاریخ امریکا کمتر اینچنین اجماعی علیه سیاست های یک رییس جمهور بوده باشد. در این میان سهمیه مبارزه با تفکر استکباری و نژادپرستانه ترامپ خواسته یا ناخواسته بر دوش فیلم فروشنده و اصغر فرهادی و مهم تر از آن به دوش مردم ایران افتاد. همه جهان می دانند که رهبران ایران در چهار دهه اخیر مواضع ضد امریکایی داشته اند. اما این دشمنی را در صحنه های سیاسی دیده بودند. در راهپیمایی ها و شعارها یا در حضور منطقه ای در برابر منافع امریکا. این بار ایران برای اولین بار در صحنه فرهنگی علیه سیاست های ترامپ دیده شد. این یک پیام مختلف بود. فیلمی که در ایران ساخته شده است.

 کارگردان هنرمند آن در ایران زندگی می کند. بازیگرانش از مطرح ترین بازیگران فیلم های داخل ایران هستند. در ایران مجوز گرفته و اکران شده است. در ابتدا کاندیدای اسکار بوده و در نهایت اسکار را برده است. اما در اثر همین سیاست زشت نژادپرستانه ترامپ اجازه ورود به امریکا نگرفتند و اصراری هم به رفتن نکردند. در ابتدای وضع این قانون ضد ایرانی و ضد هفت کشوری که عمدتا مسلمان بودند، بازیگر موفق آن خانم ترانه علیدوستی انصراف داد. پس هم کارگردانش به احترام هموطنانش که در یک اهانت آشکار از ورود به امریکا منع شده بودند، اعلام عدم حضور کرد.

اینها همه یعنی استکبارستیزی و مقابله با نظرات افراطی ترامپ. موج همبستگی سینماگران مطرح جهانی با این فیلم ایرانی شکل گرفت. در حقیقت این فیلم مصرع بلندی از مبارزه جهانی علیه سیاست های ترامپ شد. اینها همه سیاسی بود. شهردار لندن به علت اینکه بتواند با این سیاست ترامپ مقابله کند، در یک ابتکار قابل ستایش نه به خاطر فیلم فرهادی که بیشتر به خاطر مبارزه سیاسی علیه ترامپ آن را مجانی در میدان اصلی شهر لندن به نمایش در آورد. نشان داد ایران هم می تواند در یک مبارزه مسالمت آمیز علیه فاشیست نوین ترامپی جزیی از جامعه فرهیخته جهان شود.

برای این اتفاقات من آرزو دارم که قطعا این جایزه سیاسی باشد. سیاست ترامپ ستیزی که از ایران و از طریق هنر ارایه شده است. با این نگاه اصلا محتوای فیلم در درجه دوم قرار دارد. این بار برنده شدن و حتی اگر هم جایزه را به خودش اختصاص نمی داد باز هم خلق یک غرور ملی بود که توسط سینمای فاخر ایرانی شکل گرفت. استقبال مسوولان فرهنگی و اجرایی کشور از این موفقیت هم در خور تقدیر است. این یک افتخار ملی و نه جناحی بود. یک افتخار ملی بود.

منبع : برترینها

مطالب مشابه

مطالب تصادفی

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :