برائت مشاور احمدی نژاد از دانشگاه دولت قبل

تاریخ انتشار پست : 1395-12-10 دسته : سیاسی

صدای الله اکبر که به گوش می رسد، ٣٩ دانشجوی دانشگاه تهران، سالن فردوسی را ترک می کنند به سمت حیاط دانشگاه؛ حلقه می زنند دور عبدالرضا داوری، مشاور رسانه ای محمود احمدی نژاد و از او می پرسند درباره کدام ساختار حرف می زند؟



روزنامه شرق نوشت:  صدای الله اکبر که به گوش می رسد، ٣٩ دانشجوی دانشگاه تهران، سالن فردوسی را ترک می کنند به سمت حیاط دانشگاه؛ حلقه می زنند دور عبدالرضا داوری، مشاور رسانه ای محمود احمدی نژاد و از او می پرسند درباره کدام ساختار حرف می زند؟

چگونه از حمیدرضا بقایی دفاع می کند و سیلی از پرسش ها درباره تناقض رفتاری آنها؛ داوری اما از رسیدن موعدی نزدیک حرف می زند؛ او می گوید: «این بار نوبت ماست؛ نوبت ماست که از خود دفاع کنیم؟» او تمام قد از بقایی دفاع می کند و از بی گناهی او که در ٢٢٥ روز زندان انفرادی، نتوانستند گناه او را ثابت کنند و دانشجویانی که در مقابل هر پاسخ او، سؤالی دیگر مطرح می کردند.

نشست انجمن اسلامی دانشکده مدیریت و علوم انسانی دانشگاه، دیر آغاز می شود، در فضایی باسکون، لخت و تهی از هرگونه نشاط و شادابی؛ در میان هاله ای از ناامیدیِ دانشجویی که می گوید: «باید فاتحه دانشگاه و فعالیت دانشجویی را خواند» و آن دیگری در پاسخ تأیید می کند: «این روزها هیچ چیزی نمی تواند دانشجویان را به سالن های سخنرانی بکشد». حدود ٤٠ دقیقه طول می کشد تا چندنفری روی صندلی های سبز سالن فردوسی جا بگیرند و چند فریم تصویر از پلاکارد دانشجوی معترضی ضبط کنند که به ریزگردهای خوزستان اشاره می کند و از جنبش دانشجویی دل خوشی ندارد. برنامه انجمن های اسلامی دانشجویان دانشکده مدیریت و دانشکده ادبیات و علوم انسانی در دو بخش آغاز می شود؛ سخنرانی حمیدرضا جلایی پور، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی با عنوان «میراث اصلاحات، تأملی بر تجربه توسعه سیاسی در دولت اصلاحات» و در پنل دوم میزگرد «نسبت دولت و دانشگاه در دولت اصلاحات» با حضور فعالان دانشجویی دوره اصلاحات؛ عبدالله مؤمنی، عضو سابق دفتر تحکیم وحدت، ابراهیم شیخ، دبیر تشکیلات سابق دفتر تحکیم وحدت و عبدالرضا داوری، فعال سابق دانشجویی و مشاور رسانه ای محمود احمدی نژاد؛ اما در لحظات آخر از حضور عبدالله مؤمنی در دانشگاه پیشگیری می شود.

عضو انجمن اسلامی دانشگاه تهران می گوید: «حدود ١٥ روز قبل همه مجوزهای رسمی از دانشگاه صادر شده، ولی امروز از بیرون تماس گرفته و از حضور آقای مؤمنی در دانشگاه پیشگیری کرده اند». بالاخره سخنران اول مراسم، حمیدرضا جلایی پور در میان سکوت شکننده به پشت تریبون می رود؛ او به آینده خوش بین است و به وضع امروز امیدوار. جلایی پور، جنبش دانشجویی امروز را با دوران گذشته مقایسه می کند؛ گذشته ای به قدمت زمان دانشجویی خود و می گوید بحث هایی که امروز شما به آن توجه می کنید در گذشته مطرح نبود. او به ابعاد توسعه، توسعه فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و حقوقی اشاره می کند و وضع امروز را نه جمود و رکود که پیش رونده توصیف می کند.

دوران اصلاحات در ترازوی نقد

جلایی پور در تعریفی از توسعه می گوید: «توسعه کوششی است که در جامعه انجام می شود و بر طبق آن توانایی های مادی و غیرمادی افراد در جامعه افزایش پیدا می کند». جلایی پور سبعد به بازخوانی تجربه دوران اصلاحات می پردازد که رهاورد دوران اصلاحات برای امروز چیست و چشم انداز آن در آینده چگونه است؟ او بحث خود را در چند بخش ادامه می دهد؛ اول از توسعه سیاسی می گوید که به معنای تقویت سازوکارهای دموکراسی و تقویت حاکمیت قانون، تقویت نظام رقابت حزبی، ایجاد انتخابات دوره ای مؤثر و رسانه های غیردولتی است. سبعد از کارنامه دولت اصلاحات در این حوزه دفاع می کند و تأکید می کند شاخص ها نشان می دهد در همه این ابعاد وضع جامعه در سال های ١٣٧٦-١٣٨٤ بهتر شده بود؛ اگرچه بر مسیر توسعه هیچ گاه پایانی نیست.

عبور از توسعه، گذر به خطر

«دوره دولت مهرورزی، خطرناک بود»؛ جلایی پور می گوید اگر در دولت اصلاحات شاهد تمام شرایط توسعه ای یا ورود به توسعه بودیم، اما دولت مهرورزی بعد از آن، دوران خطرناکی بود. دورانی که آگاهانه و با امکانات علیه توسعه اقدام شد، دولتی که نه در جهت توسعه اقتصادی گامی برداشت و نه در جهت توسعه سیاسی و عامدانه با توسعه سیاسی مقابله کرد. جلایی پور معتقد است حتی در آن دوران گفتمان اصلاح طلبی در میان جامعه به حیات خود ادامه داد و انتخابات خرداد ٩٢ و اسفند ٩٤ محصول همین بقای گفتمان اصلاح طلبی است.

رد صلاحیت روحانی کاری نداشت

گفتمان اصلاح طلبی در متن و بطن جامعه زنده مانده و مانا و عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی معتقد است: «برای کسانی که در سال ۹۲ آقای هاشمی رفسنجانی را رد صلاحیت کردند، کاری نداشت آقای روحانی را هم رد صلاحیت کند، آنها خواستند بماند و زینتی برای انتخابات باشد؛ اما همین نیروی اصلاحی در جامعه مدنی توانست با شعار ائتلاف در برنامه های دکتر عارف حضور پیدا کند و آن اتفاق را رقم بزند». به گفته او نتیجه این انتخابات، بازگشت کشور به وضعیت عادی بود.

دولت پاسخ گو میراث اصلی دولت اصلاحات

میراث اصلاحات چیز دیگری است؛ خود جلایی پور آن میراث را چنین معرفی می کند: «در این دوران جا افتاد که دولت، باید به مردم پاسخ گو باشد. دولت اصلاحات نتوانست همه را پاسخ گو کند؛ اما توانست بگوید زنده باد مخالف من و به مخالفان خود تریبون منتقد و بیان عقیده داد». او رد پای آن رویه را در دولت اعتدال جست وجو می کند که دولت به علت حقوق های نامتعارف از مردم عذرخواهی کرد. او در بدنه اجتماعی این پاسخ گویی و جواب خواستن را جست وجو می کند و معتقد است سعید مرتضوی هم به علت رفتارهای خودش بالاخره مجبور به پاسخ دادن شد.

رأی مردم برای خود مردم

 سخنرانی به اینجا که می رسد جلایی پور می گوید از دولت اصلاحات به این طرف رأی مردم برای بیان مطالبات خود مردم است؛ «به طور تقریبی ۱۵ درصد آرا در انتخابات خاکستری شده اند، به این معنا که تا شب انتخابات بسیاری تصمیم نگرفته اند که اصلا رأی بدهند یا ندهند یا به چه کسی رأی بدهند و حضور آنها در پای صندوق های رأی نوعی تصمیم گیری برای خود به شمار می رود»؛ هرچند در همین شرایط در جامعه ما و در بسیاری از موارد ممکن است حقوق مردم ضایع شود؛ اما می بینیم آقای مرتضوی هم مجازات می شود.

اصلاح طلبی مخالف بی نظمی

اصلاح طلبی که به سال ١٣٨٤ رسید، خطایی استراتژیک انجام داد و نتیجه آن تعدد کاندیداها و پیروزی رقیب بود؛ جلایی پور می گوید ما از ١٣٨٨ تا به امروز این رویه را اصلاح کرده ایم و عقلانیت استراتژیک جای آن تعدد صداها را گرفته و بی نظمی و اغتشاش خط قرمز این نیروها شده است. او به ماجرای کوی دانشگاه اشاره می کند که در آن به ٨٠٠ خوابگاه دانشجویی حمله شد و مهندس عزت الله سحابی وقتی در کوی دانشگاه حاضر شد، به دانشجویان گفت اصلا از خوابگاه های خود بیرون نیایید، چون همه از همان زمان می خواستند به دموکراسی برسند، یا در زمان تحصن مجلس ششم هیچ یک از نمایندگان برای مردم فراخوان تجمع نداد و بی نظمی را مطالبه نکرد.

جامعه در آغوش خطر

وضع امروز جامعه ایران با عنوان «جامعه در آغوش خطر» تفسیر می شود؛ او نماد این خطر را حادثه پلاسکو می داند که در آن ١٠ روز ناتوانی همه نیروها نمایان شد و برای حل مسائل کلان و هم آیندی بحران های متعددی مانند بحران آب، محیط زیست، خاک و... به برجام ملی نیاز است. او نشان این برجام ملی را این می داند که دو حزب قدرتمند در کشور شکل بگیرد و در نظام رقابتی حزبی، نیروهای سیاسی برای مسائل کلان کشور برنامه ریزی کنند.

مناظره ابراهیم شیخ با عبدالرضا داوری

بخش دوم برنامه آغاز می شود، در غیبت عبدالله مؤمنی؛ مؤمنی که نتوانست در مناظره «نسبت دولت و دانشگاه در دولت اصلاحات» شرکت کند، خیلی از بحث ها بی جواب ماند؛ او نبود که به چرایی و چگونگی تئوری «عبور از خاتمی» پاسخ دهد و بگوید نسبت امروز این تئوری با گفتمان اصلاح طلبی چگونه است و اگر اصلاح طلبان به نقد خود می پردازند، این تئوری در ترازوی نقد چه جایگاهی دارد؛ اما غیبت او فقط باعث نارضایتی دانشجویان نشد، داوری هم ممنوعیت حضور او را بهانه ای قرار داد برای آغاز بحث خود در دفاع از ساحت دانشگاه؛ او بارها به ٣٩ نفر حاضر در جلسه اشاره کرده و به طنزی تلخ می گوید من برای افزایش تعداد آرای انتخاباتی میان این ٣٩ نفر حاضر نشده ام، بلکه به ساختارها نقد جدی دارم.

نبود فضای امن برای فعالیت دانشجویی

مناظره با انتقاد ابراهیم شیخ آغاز می شود به دانشجویان و اینکه نشست با تأخیر آغاز شده است؛ او می گوید: «در دوران اصلاحات اگرچه فضا برای فعالیت سیاسی دانشجویان فراهم بود؛ اما فضای امن برای فعالیت دانشجویی کمتر فراهم می شد». سبعد به شکاف انجمن اسلامی و دولت اشاره می کند که در دولت دوم اصلاحات کمتر شد.

انتخاب خاتمی مبارک بود

نوبت که به عبدالرضا داوری می رسد، به عنوان نشست انتقاد می کند و می گوید: «دانشگاه در دولت اصلاحات به چه معناست؟ آیا در سیاست گذاری های دانشگاهی و راهبردهایش از ابتدا تا امروز، دولت ها وزن و نقشی هم داشته اند؟ اساسا تغییر دولت ها چه تأثیری در راهبردهای مدیریت دانشگاهی داشته است؟» او خود در جواب می گوید: «دانشگاه های ما در دوران اصلاحات در مقاطعی دچار تحول شده اند؛ اما این تحولات ناشی از دولت اصلاحات نبود، بلکه از تحولی که در بطن جامعه به وجود آمده بود نشئت می گرفت که خود را در دانشگاه ها بازنمایی می کرد». مشاور رسانه ای محمود احمدی نژاد افزود: انتخاب سیدمحمد خاتمی برایند یک تحول مبارک در جامعه ایران بود.

سوءظن ساختاری به دانشگاه

داوری درباره حالت دانشگاه ها در ٣٧ سال اخیر می گوید: «در تمام این سال ها نسبت به دانشگاه ها یک سوءظن ساختاری حاکم بوده، درنتیجه این سوءظن، از ابتدای انقلاب تا سال ٦٣ دانشگاه ها تعطیل شدند و امروز نیز همان سوءظن بازتولید می شود و در زمینه های متفاوت خود را نشان می دهد». به گفته داوری، این رفتار نتیجه این است که عده ای فکر می کنند اگر خواص و نخبگان را مهار کنند مهارکردن عوام آسان تر ممکن می شود». سبعد داوری با طرح این سؤال که امروز دولت روحانی چقدر توان دارد که در دانشگاه ها تحول ایجاد کند؟ می گوید: «باید این تفکیک را میان دولت ها و سیاست گذاران قائل شویم که طی آن دولت ها را تنها می توان کارگزار دانست».

 شیخ پاسخ می دهد

چرا عبور از خاتمی؟ شیخ معتقد است جنبش دانشجویی پویاست و باید با دینامیسم درون جامعه آشنا بود تا آن جنبش تحلیل شود و دوره های متعدد جنبش دانشجویی را باهم مقایسه می کند و آن را علت پویایی این جنبش می داند؛ او معتقد است تئوری عبور از خاتمی هم برگرفته از مشخصه های اجتماعی آن دوره بود، تئوری تعدادی اندک با صدایی بلند و قوی که خود پس از شش سال به نقد همان تئوری پرداختند.

سرنوشت محتوم مهندسی فرهنگی شکست است

داوری در بخش دیگری از سخنانش می گوید: «هرکس بخواهد جامعه را مهندسی کند نتیجه معکوس می گیرد». داوری وزارت علوم، تحقیقات و فناوری را عامل اصلی تحول دانشگاه نمی داند و آنها را تدارکاتچی می خواند و در جواب او، شیخ دوران وزارت جعفر توفیقی را با محمدمهدی زاهدی و کامران دانشجو مقایسه کرده و ایده داوری را رد می کند.

اعلام برائت از زاهدی و دانشجو

داوری با شیخ همراهی می کند در نقد سیاست های وزرای علوم دولت نهم و دهم و می گوید: «آنها کاری جز نابودی دانشگاه نکرده اند»؛ و پس ادامه می دهد «ما در واقع امروز به یک فروپاشی جهانی رسیده ایم و امروز در مسیری پیش می رویم که هیچ کدام از گروه ها و احزاب ما مرجعیتی برای مردم ندارند». به گفته داوری، چه کسی منتظر است حزب مؤتلفه کاندیدای خود را برای ریاست جمهوری معرفی کند؟ چه کسی به دنبال مشخص شدن راهبردها از سوی جریان های اصولگرا یا اصلاح طلب است؟ امروز جامعه ما از بسیاری از نخبگان جلوتر حرکت می کند و این تصور که نخبگان را جمع کنیم و به آنها قدرت و ثروت بدهیم تا جامعه را جلو ببرند به جایی نمی رسد.

تحول دانشگاه نتیجه سیاست گذاری نیست

«تحولاتی که در دانشگاه ها ایجاد شده محصول دویدن دولت ها بوده، نه سیاست گذاری آنها»؛ این بخشی از گفته داوری است؛ او ساختار سیاسی را تصمیم گیر اصلی می داند. داوری در مقابل انتقاد به بورسیه های دانشجویی، تفکیک جنسیتی و سهمیه بندی ها وزارت علوم را مقصر می داند و می گوید وزارت علوم به دولت پاسخ گو نبودند و این را نقد اصلی دولت احمدی نژاد می داند.

یاران قرضی احمدی نژاد

«یاران احمدی نژاد قرضی بود»؛ داوری می گوید احمدی نژاد تیم و مدیری نداشت که با او کار کند و این برتصویر همه دولت های پس از پیروزی انقلاب اسلامی است. این نقدی بود که به دولت نهم و دهم داشت و انتقاد وزرای دیروز احمدی نژاد را انتقاد همان یاران قرضی می داند که امروز احمدی نژاد را تنها گذاشته اند به بهانه انحراف ولی استقلال احمدی نژاد. او می گوید: «احمدی نژاد در سال های پایانی ریاست جمهوری به نقطه ای رسیده بود که وزرایش از جای دیگری دستور می گرفتند. ایشان زمانی که علم جدیدی را برداشت تا راه تازه ای را برود و از اصولگرایی سنتی فاصله بگیرد، بدل به جریان انحرافی شد و وزرایش از جای دیگری دستور گرفتند و او را ترک کردند». مناظره که به پایان می رسد، دانشگاه در سکوت سرد زمستانی به خواب می رود.

منبع : برترینها

مطالب مشابه

مطالب تصادفی

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :