طاها پخش

تبلیغ پاپ آپ
تبلیغ درکار
مجازیشازده کوچولوهای انتحاری!

شازده کوچولوهای انتحاری!

این کوچولوهای فرز قرار است جهان را زیر و رو کنند

پیراهنش را بیرون آورده اند، بدن استخوانی اش می لرزد، نباید بیشتر از 16 سال داشته باشد.هنوز موهای پشت لبش سبز نشده، اما بمبی دو کیلوگرمی از بدنش جدا کرده اند.

تروریست ها, کودکان, انتحاری, شازده کوچولوهای انتحاری!

تروریست ها, کودکان, انتحاری, کرکوک

به نقل از گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان، پیراهنش را بیرون آورده اند، بدن استخوانی اش می لرزد، نباید بیشتر از 16 سال داشته باشد. وحشت از چشمان خودش و اطرافیانش می بارد، دو پلیس با ترس و اضطراب دستانش را باز نگه داشته اند و دو مامور دیگر کمربندی را از دور کمر نحیفش باز می کنند. دوربین ابتدا از او دور است، اما وقتی کمربند از بدنش جدا می شود، دوربین به سمت پسرک نزدیک می شود. هنوز موهای پشت لبش سبز نشده، اما بمبی دو کیلوگرمی از بدنش جدا کرده اند.

ویدیو تنها 42 ثانیه است و بازداشت یک نوجوان تروریست را در کرکوک نشان می دهد. آن شب کرکوک شانس آورد. کودکی که گفته می شود به دستور داعشی ها بمب به کمر خود بسته بود و به میان جمعیت آمده بود، موفق نشد آن را منفجر کند. کرکوک نجات یافت، اما ترکیه به اندازه کرکوک شانس نیاورد. یک روز قبل از بازداشت نوجوان تروریستی که ویدیوی باز کردن بمب از دور کمرش در شبکه های اجتماعی دست به دست شد، در ترکیه نوجوان دیگری که طبق گفته رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه بین 12 تا 14 سال سن داشته، با همین بمب ها و مواد منفجره یک عروسی را به عزا تبدیل کرد.

او پیراهن زیبا و آراسته ای برای عروسی به تن کرده بود و به میان مهمانانی رفته بود که در حال جشن و پای کوبی بودند و چند لحظه پس فرصت زندگی را از خودش و 51 نفر دیگر برای همیشه ربوده بود. نیمی از کسانی که در این حمله تروریستی کشته شدند، کودک و نوجوان بودند؛ یعنی هم سن تروریستی که فرشته مرگ آن ها شده بود. فرشته های کوچک و معصومی که باید سرگرم درس و بازیچه های نوجوانی باشند، این روزها با بمب و مواد منفجره سروکار دارند. زندگی آن ها از ابتدا تا انتها پر از درد است؛ این کودکان با درد به جهان می آیند، با درد زندگی می کنند و با درد می میرند. هیچ کدام از این کودک های مظلوم و بی گناه نمی خواهند آدم کش شوند، اما فقر آن ها را به تروریست های کوچکی تبدیل می کند که اول از همه جان خودشان را می گیرند.


کودکان چگونه فرشته مرگ می شوند؟


حمله ای که به عروسی در ترکیه صورت گرفته، نه تنها باعث شده خون بارترین سال برای ترکیه رقم بخورد، بلکه حاوی خبری تلخ بوده است: پای کودکان و نوجوانان بمب گذار برای اولین بار به ترکیه باز شده است. الآن از آفریقا و سوریه گرفته تا ترکیه و عراق، کودکان و نوجوانان به خود بمب وصل می کنند و جان خودشان و دیگران را می گیرند. طالبان در افغانستان یکی از اصلی ترین گروه های تروریستی است که از سال ها پیش کودکان را وسیله پیشبرد اهداف تروریستی خود کرده است. البته این گروه تروریستی استفاده از کودکان را برای بمب گذاری های انتحاری خود تکذیب کرده است. در سال 2012 پسرکی که تنها 14 سال داشت، پشت یک دوچرخه نشسته بود و با حمله به مقر ناتو در کابل باعث کشته شدن شش نفر شده بود. دو سال پس از آن نیز نوجوانی در مرکز فرهنگی افغان ها خودش را با مواد منفجره به کشتن داد. اما آن ها چطور کودکان را وادار به چنین رفتاری می کنند؟


عبدالصمد یکی از چندین کودک افغانی است که طالبان سعی داشته از او برای اهداف تروریستی خود استفاده کند. او می گوید: «عملیات سختی نبود، فقط باید دو سر سیم ها را به هم وصل می کردیم تا بمب منفجر بشود. به همین راحتی.» اما کودک 12 ساله یا نوجوان 16 ساله به خوبی می داند که جان خودش را هم با این کار از دست خواهد داد، بعد چرا آن را انجام می دهد؟ راز داستان در یک عبارت نهفته است: «شست وشوی مغزی». ماجرا خیلی ساده است. اکثر کودکان ساده و زودباورند، از آن جا که اغلب آن ها از سنین پایین تحت آموزش این گروه ها قرار می گیرند، سطح دانش و سواد بسیار پایینی دارند و به راحتی اغوا می شوند. عبدالصمد یکی از همین کودکان ساده است، اما او خیلی خوش شانس بوده که از مهلکه جان سالم به در برده.

شازده کوچولوهای انتحاری

او می گوید: «آن ها به ما می گفتند بمب ها فقط برای آمریکایی ها عمل می کند و ما را نمی کشد. می گفتند خدا از ما محافظت می کند و ما نمی میریم و پس از مرگ به همراه پدر و مادرمان به بهشت می رویم.» البته این حرف ها به تنهایی برای وادار کردن کودکان به بمب گذاری کافی نبوده است. بسیاری از کودکان در مرحله عمل می ترسند و از انجام دستور سرپیچی می کنند. این جاست که سیاست تحقیر و توهین به کار می آید. کودکی که حمله تروریستی را نپذیرد، فردی ترسو و بزدل نامیده می شود. برخی دیگر نیز او را بی دین می نامند. این تاکتیک معمولا جواب می دهد، چراکه با غرور آن ها بازی می کند. کودک که کرامت و عزت نفس خود را در خطر می بیند، کمربند مواد منفجره را به کمر خود می بندد و به این امید که خدا با اوست و تنها آمریکایی ها می میرند، دست به حمله می زند.


از فقر تا تروریسم راهی نیست


«افغانستان از همه معادن به جز الماس برخوردار است.» این را آذرخش حافظی، رئیس اتاق تجارت و بازرگانی افغانستان، برای اثبات ثروتمند بودن این کشور می گوید. اما چرا در کشوری با این همه ثروت، خانواده ها کودکان خود را به خاطر تحصیل رایگان به دست طالبان می سپارند؟ طبق گفته مقامات افغانستان، برخی از خانواده ها در این کشور گاهی 10 فرزند پسر دارند که حتی نمی توانند غذا و پوشاک برای آن ها تهیه کنند. شاید افغانستان خیلی ثروتمند باشد، اما واقعیت این است که بسیاری از خانواده های افغان کودکان خود را تنها به خاطر بی پولی به دست گروه های تروریستی می سپارند. تصور آن ها این است که کودکشان آموزش و تغذیه ای دریافت می کند و به این ترتیب نگرانی هایشان از این بابت حل می شود. اما به همین دلایلِ ساده، کودکان مظلوم و بی گناه به دست تروریست هایی می افتند که پس از مدتی آن ها را وادار به حمله تروریستی می کنند. کودکان به بهانه بی پولی و برای غذا به «نوجوان تروریست» تبدیل می شوند.


سرنوشت نامعلوم کودکان تروریست


هیچ کودکی با خواسته قلبی خود تروریست نمی شود؛ تقریبا هیچ کدام از آن ها درکی از کاری که انجام می دهند، ندارند. آن ها ناخواسته در مسیری قرار می گیرند که اولین قربانی اش، خودشان هستند. آن ها که می میرند، تنها یک عنوان تلخ از خود برجای می گذارند: «کودکِ تروریست». اما آن ها که زنده می مانند و بازداشت می شوند، چطور؟ جامعه در قبال آن ها چه وظیفه ای دارد؟ دستگاه های قضایی چطور باید با آن ها برخورد کنند؟ کودکی که زیر نظر آدم کش ها بزرگ شده و به جای بازی با اسباب بازی تنها بازی با جان آدم ها را یاد گرفته، چطور می تواند به زندگی عادی بازگردد؟ اما در جست وجوهای اینترنتی نتیجه دقیق و درستی در مورد سرنوشت این کودکان زمانی که زنده بازداشت می شوند، به دست نمی آید. بخشی از این ماجرا به ماهیت امنیتی مسائل تروریستی بازمی گردد. حتما این کودکان نمی توانند مانند دیگر انسان ها مدتی حبس را تحمل کنند و پس نیز مانند انسان های معمولی به آغوش جامعه بازگردند.

جامعه نیز نمی تواند آغوش باز خود را به راحتی به روی این نوجوانان بگشاید. برخی ادعا می کنند این کودکان بعد از بازداشت به مراکزی فرستاده می شوند و زیر نظر پزشک ها و روان شناس ها قرار می گیرند. برخی نیز ادعا می کنند این کودکان به زندان های امنیتی مانند ابوغریب یا گوانتانامو فرستاده می شوند. طبق گفته کارشناسان حقوق، با این کودکان از آن جا که مرتکب اعمال خشونت آمیز و تروریستی شده اند، مطابق قانون مجازات داخلی کشورها در قالب قوانین ضد تروریستی رفتار می شود. هر چند کودکان دارای مصونیت هستند، اما باز هم شامل مجازات می شوند، چراکه شدت عمل انجام شده بسیار بالا و دارای اهمیت است. بر اساس ماده 38 کنوانسیون حقوق کودک، گروه های سیاسی نباید از افراد زیر 15 سال در جنگ استفاده کنند.

کشورها موظف هستند بر اساس قوانین متفاوت از نام نویسی کودکان برای درگیری های نظامی پیشگیری کنند. درحال حاضر نیز سازمان ملل تلاش می کند کمیته های تحقیقی در این زمینه ایجاد کند و از این طریق نیز به مبارزه با تروریسم بپردازد. فرجام این کودکان اگر زنده بمانند، تلخ تر از زمانی است که در عملیات انتحاری کشته می شوند، چراکه هیچ گاه نمی توانند مانند انسان های معمولی به زندگی خود ادامه بدهند. معصومیت این کودکان به محض این که تحت نظر این گروه های تروریستی قرار می گیرند، از دست می رود؛ به همین خاطر بدون این که بخواهند، دیگر هیچ گاه نمی توانند به زندگی معمولی بازگردند.


کودکان سلاح زنده داعش و بوکوحرام


سال ها پیش در زمان جنگ های صلیبی نیروهای مسیحی با کمبود نیروی انسانی روبه رو شدند، در این هنگام بود که پاپ فرمان داد از کودکان نیز به عنوان نیروهای جنگی خود استفاده کنند. اما اگر پاپ به همین راحتی نام کودکان را در کنار جنگ قرار می داد، حتما با واکنش مردم روبه رو می شد؛ بعد او چه کار کرد؟ پاپ از حیله ای زیرکانه استفاده کرد. او گفت ناپاکی ها و نیروهای ناپاک در جنگ عمده شده اند و به همین خاطر پیروزی در جنگ ناممکن شده است. تنها راهی که پیشنهاد داد نیز استفاده از نیروهای پاک بود، یعنی «کودکان».

به این ترتیب برای اولین بار در طول تاریخ جهان، پای کودکان به جنگ باز شد. درحالی که تا آن زمان در اکثر مواقع قربانی اصلی جنگ ها، مردان بالغ بودند، ناگهان کودکان و زنان نیز به جمع قربانی های اصلی جنگ اضافه شدند. اکنون قرن ها از آن زمان می گذرد و در بسیاری از کشورها کودکان در زمان جنگ هم پای مردان و زنان بالغ مبارزه می کنند. اما مشکل بزرگ تر از زمانی آغاز شد که پای کودکان به بمب گذاری ها و عملیات انتحاری باز شد. اکنون کودکان مهم ترین ابزار برای پیشبرد اهداف تروریستی هستند. آن ها دیگر به عنوان نیروی پاک در کنار سایر نیروهای جنگی مبارزه نمی کنند، بلکه بمب به کمر خود می بندند و دست به انتحار می زنند. آن ها به سلاح اصلی گروه های تروریستی تبدیل شده اند.


«داعش 500 کودک را ربوده است تا از آن ها به عنوان بمب گذاران انتحاری استفاده کند.» این یکی از چندین خبری است که در رسانه ها در مورد داعش وجود دارد. پژوهش هایی که اخیرا صورت گرفته نشان می دهد داعش و دیگر گروه های تروریستی این روزها بیش از هر زمانی از این تاکتیک استفاده می کنند. اما چرا؟ شاید یک علت این باشد که از مبارزان بالغ خود محافظت کنند یا به دست نیروهای امنیتی نیفتند. علت دیگر نیز این است که به کمک هر انفجار رتبه تخریب گری خود را بالا می برند و این برای گروه های تروریستی یک امتیاز به شمار می آید. بوکوحرام نیز در غرب آفریقا از کودکان بی سرپرست و دختران جوان استفاده و آن ها را وادار به انجام عملیات انتحاری می کند. در عراق و سوریه نیز داعش کودکان را به یغما می برد و در کلاس ها و کمپ های آموزشی خود شست وشوی مغزی می دهد تا در جهت پیشبرد سیاست های خود از آن ها استفاده کند. ایجاد انگیزه شهادت و هم چنین ایجاد نفرت از جمله ترفندهایی است که این گروه های تروریستی برای اقناع کودکان به انجام حملات انتحاری استفاده می کنند.

ویدیوها و تصاویر کودکانی که لباس رزم به تن کرده اند و مارش نظامی می دهند، در اکثر صفحه ها و سایت های اینترنتی قابل مشاهده است. وجه مشترک بیشتر این تصاویر یا ویدیوها نیز پرچم مشکی است که عبارت «لااله الاالله» روی آن نقش بسته است. در اغلب این تصاویر مردی بلندقامت در لباس رزم دیده می شود که با پارچه مشکی چهره خود را پوشانده و مقابل کودکان معصوم ایستاده تا درس آدم کشی به آن ها بدهد. بررسی ها نشان می دهد برخی از این کودکان تنها چهار سال دارند و هنوز هیچ ایده ای در مورد مرگ و زندگی ندارند، اما قرار است با جان خود سلاحی برای مبارزه خلق کنند. بررسی ها نشان می دهد تنها در فاصله ابتدای ژانویه 2015 تا پایان آن ماه، 89 کودک سرباز جان خود را از دست داده اند.

تعداد عملیات داعش که از کودکان در آن استفاده می کند، هر روز بیشتر می شود. طبق آمار در سال 2016 بیشترین تعداد کودکان در عملیات جنگی و تروریستی مشارکت داشته اند. اکثر کودکانی که داعش از آن ها استفاده می کند، عراقی یا سوری هستند و 40 درصد مرگ ها نیز در حمله انتحاری به خودروها و وسایل نقلیه صورت می گیرد. «شهید» عنوان وسوسه برانگیزی است که داعش بیشترین استفاده را از آن می برد. کودکان خود را به کشتن می دهند تا عنوان «شهید» را برای خود دست وپا کنند، غافل از این که پس از مرگ نیز باید عنوان «تروریست» را با خود به یدک بکشند.

منبع: هفته نامه چلچراغ


رونمایی از جلد چهارم کتاب "شازده حمام" در یزد
facebook google telegram twitter whatsApp
تبلیغات