طاها پخش

تبلیغ پاپ آپ
تبلیغ درکار
آخرین اخبار حوادثعروس و دامادی که در زندان ازدواج کردند

عروس و دامادی که در زندان ازدواج کردند

تصویر دامادی کِه پس اَز ازدواج فهمید عروس یِک مرد است!

داماد اعدامی که به اتهام قتل خواهرزاده اش هشت سال زندانی بود سرانجام با همکاری یک خیر موفق به پرداخت دیه ۲۰۰ میلیونی شد و یک شب مانده به عید غدیر از زندان آزاد شد.

خبرگزاری تسنیم: داماد اعدامی که به اتهام قتل خواهرزاده اش هشت سال زندانی بود سرانجام با همکاری یک خیر موفق به پرداخت دیه ۲۰۰ میلیونی شد و یک شب مانده به عید غدیر از زندان آزاد شد.

امیر 29 ساله بر سر یک جفت کتانی، ناخواسته مرتکب قتل خواهرزاده اش شد و از هشت سال پیش در زندان رجایی شهر کرج به سر می برد و تنها یک گام با مرگ فاصله داشت. خواهرش سال گذشته رضایتش را اعلام کرد اما داماد خانواده می گفت اگر امیر بتواند 200 میلیون تومان پول به عنوان دیه به او بپردازد، حاضر است رضایت دهد. در غیر این صورت حکم قصاص را اجرا می کند.

در ادامه بهار 28 ساله، فوق لیسانس تربیت بدنی از طریق برادر زندانی اش با مرد اعدامی آشنا شد و یکم تیر در زندان رجایی شهر به عقد امیر درآمد و از آن زمان برای نجات شوهر اعدامی اش تلاش کرد.

این در حالی بود که چند هفته پس مرد خیری به واحد اجرای احکام دادسرای امور جنایی تهران مراجعه کرد و گفت به خاطر نقل ازی که درباره اعدام مرد جوان در روزنامه ها خوانده است  برای آزادی مرد او پیشقدم شده است . او دیه 200 میلیون تومانی را پرداخت کرد. در ادامه امیر از جنبه عمومی جرم در دادگاه محاکمه و قضات دادگاه کیفری مدت زمان دستگیر او را همان مجازات جنبه عمومی جرم وی در نظر گرفتند و به این ترتیب امیر ساعت 23 شنبه شب پس از تحمل 8 سال حبس از زندان آزاد شد .

سه تا تاریخ تولد دارم

  تا تلفن را جواب داد یک نفر جیغ زد و گفت آزاد شد... امیر آزاد شد ... حالا جلوی در زندان هستیم  و دیگر لباس های راه راه تن امیر نیست . پس هم از روی شوق زد زیر گریه. بهار همان دختری است که قول داده بود کفش آهنی بپوشد و بهار زندگی امیر باشد. خودش قبول ندارد این حرف ها را و می گوید: من امیر را دوست دارم این بازی با لفظ ها برای شما خبرنگارهاست . من قول دادم و سر قولم هم هستم . الآن خوشحالم که همه کابوس هایمان تمام شد الآن امیر آزاد شده است می دانم که الآن که خیالمان راحت است به همه آرزوهایمان هم می رسیم . پس هم به پهنای صورتش لبخند می زند .

امیر اما هنوز باورش نمی شود که آزاد شده است . می گوید : فکر نکنم کسی مثل من در جهان وجود داشته باشد . من سه تا تاریخ تولد دارم . پس هم توضیح می دهد : از همه کم رنگ تر تاریخ تولد شناسنامه ام است و از همه پر رنگ تر تاریخ روزی است که دیه جور شد آن روز را هیچ وقت یادم نمی رود، دیگر متهم قصاص نبودم . خب امشب هم که پس از 8 سال از زندان آزاد شدم باز هم متولد شدم . حالا پر از خالی ام . هنوز هیچ چیزی را باور نمی کنم . باید آزادی را و عمر دوباره ام را مزه مزه کنم . اگر بهار نبود هیچ وقت این اتفاق نمی افتاد من واقعاً کسی را نداشتم که بیرون از زندان دنبال کارهایم برود و بالاخره هم موفق شود که مرا آزاد کند . الآن چشم های امیر پر از اشک می شود؛ اشک شوق .

نقل از یک وصلت خاص در زندان

بهار می گوید شرایطم خیلی خاص بود . خودم هم می دانم که تصمیم  خیلی سختی گرفته بودم. خانواده ام موافق نبودند . خودم اما هیچ وقت تردید نداشتم . حتی یک سر سورن هم فکرش را نمی کردم که خسته شوم . امیدم به خدا بود . چتد بار استخاره کرده بودم و می دانستم که خدا کمکم می کند . می گوید : از همه مخالف تر پدرم بود . حالا هم نه اینکه خیلی موافق باشد اما دیگر اندازه آن اوایل سخت گیری نمی کند و غر نمی زند . دستکمش این است که با من حرف می زند . یک روزهایی بود که بابا با من حرف نمی زد من هم تک دختر و بابایی خیلی سختم بود . هیچ منتی سر امیر ندارم خودش می داند که من چقدر تلاش کردم تا به ازدواج راضی اش کنم . برایم من ناز می کرد و می گفت نه . تا حالا هر اتفاقی برایمان  افتاده است لطف خدا بوده است از خدا ممنونم که هوایم را همیشه دارد و سر جریان امیر به من خیلی کمک کرد و امیدوارم از این به پس هم هوای زندگی من و امیر را داشته باشد.

بهار ادامه می دهد : به ملاقات برادرم رفته بودم خانمی که در کابین بغل دستی ما بود یکهو  حالش بد شد . من رفتم کمکش و امیر را دیدم . پس از برادرم درباره حکم متهمی که مادرش بد حال شد پرسیدم و فهمیدم که امیر متهم به قصاص است . چون آدم کشته است . چند بار دیگر به ملاقات برادرم رفتم و پس هم از امیر خوشم آمد از زندان با هم چند بار تلفنی حرف زدیم و خودم ازش خواستگاری کردم زیر بار نمی رفت دلیلش هم منطقی بود او متهم به قصاص  بود و هر آن امکان داشت زبانم لال اعدام شود. برایمان جذاب است که الآن پس از این که آن همه سختی را پشت سر گذاشته و امیر صحیح و سالم و آزاد کنار دستش نشسته است باز هم می گوید زبانم لال و بین انگشت شست و اشاره اش را گاز می گیرد .

عروس جوان ادامه می دهد : بالاخره آقای داماد راضی شد . الآن بابام راضی نبود . برای ازدواج باید از قاضی اجازه ازدواج می گرفتم  دادسرا که رفتم برای کسب اجازه یکراست رفتم پیش سر پرست دادسرا قاضی شهریاری قبول نمی کرد . برایش جای سوال بود که چرا می خواهم با یک متهم به قصاص ازدواج کنم . پس از اینکه بالاخره اجازه ازدواج را صادر کردند هر بار که برای انجام کارهای اداری پرونده امیر به دادسرا می رفتم حتماً از من می پرسید که واقعاً قصدت ازدواج است ؟ و من هم هر بار محکم تر از بار قبلی می گفتم بله . همه فکر می کردند که داستان ازدواج من و امیر یک سناریو است برای اینکه امیر بتواند از قصاص رهایی پیدا کند . من یک پولی بگیرم و مشهور بشوم . اما خدای بالای سر شاهد است که هیچ کدام از اینها هیچ وقت نبود و نیست .

وقتی پای خبرنگارها به ماجرا باز شد

بهار می گوید : برای آینده و زندگی مشترکمان یک عالمه برنامه دارم . پس هم دوباره در باره اتفاق هایی که از سر گذرانده است تعریف می کند  اجازه ازدواج که صادر شد . به امیر که مرخصی نمی دادند بیرون بیاید . با همکاری چند تا از خبرنگارها قرار شد مراسم عقد را صبح در حیاط زندان برگزار کنیم . فکر کنم من و امیر اولین عروس و دامادی هستیم که در حیاط زندان عقد کردیم . آن روزها خیلی خوب بود . همه خرید ها را خودم انجام دادم . کارهای اداری حضور خبرنگارها و عکاس ها را هم خود خبرنگارها دنبال کردند خدا را شکر دستم در جیب خودم است . برایش کت و شلوار خریدم و فرستادم زندان پوشید پس اندازه زد و  برگرداند که بروم اندازه اش کنم . روز عقدمان دیگر حسابی رسانه ای شد . دست مسئولان زندان درد نکند خیلی برایمان زحمت کشیدند .

بهار می گوید : خوشی مراسم عقد عمده دوام نداشت . ماجرای عقد ما خانواده ولی دم را جری تر کرده بود. خواهر امیر که رفته بود رضایت داده بود اما شوهر خواهرش کلی عصبانی شده بود و گفته بود بچه من زیر خروارها خاک خوابیده پس قاتلش زن می گیرد. خدایی حق داشت دلم برایش می سوخت اما خب امیر اگر اعدام می شد که بچه او زنده نمی شد . نمی خواهم ادعا کنم که درک می کنم خانواده ولی دم چه بر سرشان آمده است اما خدا به بخشش و گذشت هم توصیه کرده است .

بهار ادامه می دهد : با من که حرف نمی زدند . خیلی سعی کردم با ولی دم رو به رو شوم و با آنان حرف بزنم اما همان یکی دو باری که در دادسرا و به خاطر جلسه صلح و سازش با آن ها ملاقات داشتم روی خوش به من نشان ندادند .  بزرگ تر ها هم کسی نبود که پا در میانی کند . واقعاً اوضاع و احوال بدی داشتیم . یک شب هایی آنقدر خسته و در مانده می شدم که گریه کردن هم دیگر فایده ای نداشت . امیر بود اما کاری از دستش بر نمی آمد . همه ازدواج می کنند خوشبخت می شوند من ازدواج کرده بودم و علاوه بر بد بختی های خودم باید بار یک آدم دیگر را هم به دوش می کشیدم . همه درها هم بسته بود . به کسی هم نمی توانستم گله کنم خودم قبول کرده بودم . خودم خواسته بودم. هیچ امیدی وجود نداشت پس من باید برای او که همه امیدش به من بود فیلم بازی می کردم . پس از مراسم عقد و تصویر هایی که پخش شد و نقل از تلویزیون خانواده مقتول اعلام کردند که باید حکم اجر شود . دوباره امیر را به دادگاه کیفری احضار کردند . با همان لباس های آبی راه راه زندان . آن شب حالم آن قدر بد بود که اصلاً گفتن ندارد خدا نصیب هیچ کس نکند . نه دوست نه دشمن خیلی سخت است. به امیر گفته بودند قصاص می شود و اگر نتواند مبلغی را که اولیای دم اعلام کرده اند را فراهم کند می رود زیر تیغ و تمام . ماه رمضان آخرین تیری بود که داشتم . با همه روزنامه ها حرف زدم بماند که یک عالمه راست و دروغ نوشتند از اینکه من ازدواج دومم است و یک بار طلاق گرفته آم و شوهر اولم دست بزن داشت و دوست دارم با امیر زندگی تازه ای را آغاز کنم که دیگر عذاب نکشم . تا اینکه می خواهم خودم را نشان بدهم و دارم فیلم بازی می کنم . اصلاً این حرف ها و چرندیاتی که می شنیدم را کاری نداشتم . چند تا گلریزان کمپانی کردم اما فقط 100 هزار تومان جمع شد . پس هم از شبکه های آن طرف آبی خبر رسید که پول دیه را جمع کرده اند اما چون تحریم هستیم و بانک ها حساب هایشان بلوکه است رسماً هیچی به هیچی و نمی شود عمده امیدوار بود.

وقتی خدا حواسش هست

امیر تعریف می کند من اصلاً نمی دانستم که این همه اتفاق افتاده است . نه تلویزیون داشتیم نه روزنامه . هر شب اگر خودم کارت داشتم که هیچی اگر نداشتم که از بچه ها می گرفتم  به بهار زنگ می زدم که درباره اتفاق ها برایم توضیح دهد . از نهایت تاریکی و ناامیدی حرف های بهار را گوش می کردم . انگار که ته یک چاه عمیق گرفتار شده باشم و حرف های بهار مثل بارش شهابی بود که یک کورسوهای امیدی روشن می شد اما دستم بهشان نمی رسید . بهار باز تعریف می کند : از  یک روزنامه زنگ زدند که می خواهند گفتگو کنند گفتم به شرطی که شماره حسابم را منتشر کنید امیر برای اجرای حکم وقت ندارد باید 200 میلیون تومان جور شود . همه داستان زندگی مرا می دانند اما کسی پول نمی ریزد و کمک نمی کند . من دستم به هیچ جا بند نیست. آنها قبول کردند . هر چی دلم خواست گفتم  اگر ماه رمضان تمام می شد اسم امیر می رفت توی لیست اعدامی ها . نقل از چاپ شد خدا رو شکر شماره حساب هم چاپ شده بود . دو روز گذشت هیچ خبری نشد . هر روز موجودی می گرفتم هر روز به ستاد دیه زنگ می زدم . هر روز همه چیز را چک می کردم هیچ خبری نبود. دیگر خسته شده بودم. همه درها بسته بود .

بهار با خنده  ادامه می دهد: این روز را خیلی پررنگ بنویسید همه چیز را می خواهم با جزییات تعریف کنم.  پس می گوید : ساعت دو و نیم بعدازظهر دو شنبه بود از محل کارم می خواستم بزنم بیرون ماه رمضان داشت تمام می شد انرژیم را از دست داه بودم امیدم را هم وسایلم را جمع و جور می کردم که تلفن زنگ خورد یک خانمی بود که گفت از روزنامه زنگ می زند گفتم هیچ اتفاقی نیفتاده و هیچ پولی جمع نشده . اجازه نمی دادم بنده خدا حرف بزند . می خواستم زودتر خداحافظی کنم که گفت : خانم محترم یک خیر نقل از روزنامه را خوانده و با روزنامه تماس گرفته و قرار است پول دیه را پرداخت کند اما شرطشن این است که اسمی ازشان نباشد . یادم هست که چنان بلند گفتم راست می گویید: که همه همکارهام به طرفم برگشتند . گفتم باشه به هیچ کسی نمی گویم چه اتفاقی افتاده الآن باید چکار کنم . پس آن خانم گفتند که خودشان قرار و مدارها را با دادسرا می گذارند و به من خبر می دهند پس هم تأکید کردند که تا نهایی نشدن موضوع به امیر چیزی نگویم .

جلسه صلح سازش

امیر می گوید : از اینجا به پس را خودم  تعریف می کنم .  به بهار زنگ زدم که بپرسم چه خبر شده گفت خوبم مرسی گفتم خدا را شکر که خوبی اما پرونده چی شد . گفت امیر می خواهم یک چیزی بگویم باورت نمی شود . قلبم ریخت گفتم می دانم که اعدام می شوم . بهت گفتم الکی با من ازدواج نکن داشتم روضه می خواندم که بهار گفت دیه جور شد اما تو نباید بدانی. تا جلسه صلح و سازش بشود من هزار بار مردم و زنده شدم . داخل دادسرا شوهر خواهر سابقم آمده بود. گفت 200 میلیون یک کلام بهار داخل جلسه نبود . یک خانم دیگر بود مأمورهای زندان و شوهر خواهرم و نماینده حقوقی آقای خیری که قرار بود 200 میلیون را پرداخت کند . اما ولی دم راضی نمی شد . گفت قصاص قلبم توی دهنم بود . قاضی شهریاری خیلی با او صحبت کرد گفت 200 میلیون بدهند رضایت می دهم . پس هم رفت همین که از اتاق بیرون رفت آقای وکیل چک 200 میلیون را به قاضی داد.

تا زندان روی ابرها بودم . باید کارهای حقوقی و اداری انجام می شد تا آزد شوم . همان قاضی عزیز محمدی که به قصاص محکومم کرده بود برام حکم آزادی نوشت . و شب عید غدیر برای بار سوم متولد شدم این بار دیگر بار آخری است که تیتر یک  صفحه حوادث روزنامه ها می شوم .

انتشار عکسهای خصوصی تازه عروس در فضای مجازی؛ دختر حسود طاقت این ازدواج را نداشت
برچسب ها:
facebook google telegram twitter whatsApp
تبلیغات