طاها پخش

تبلیغ پاپ آپ
تبلیغ درکار
سیاسیهیلاری تغییرات اتوبوسی را کنار بگذارد

هیلاری تغییرات اتوبوسی را کنار بگذارد

تغییرات خبری در صدر رسانه ملی فیلم

اگر هیلاری کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شود، این برای دومین بار از سال 1928 میلادی خواهد بود که یک رئیس جمهوری جایگزین هم حزبی خود می شود؛ آن هم در شرایطی که رئیس جمهوری قبلی، نه استعفا داده و نه از جهان رفته است.


انتخابات آمریکا

روزنامه وقایع اتفاقیه - بروس بارتلت از کارکنان سابق کاخ سفید: اگر هیلاری کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شود، این برای دومین بار از سال 1928 میلادی خواهد بود که یک رئیس جمهوری جایگزین هم حزبی خود می شود؛ آن هم در شرایطی که رئیس جمهوری قبلی، نه استعفا داده و نه از جهان رفته است.

دفعه پیش 88 سال پیش بود که رونالد ریگان، کرسی خود را به جورج هربرت واکر بوش داد. من در آن زمان برای دولت ریگان در کاخ سفید کار می کردم و اواخر دولت او به وزارت خزانه داری منتقل شدم؛ جایی که در تمام دولت شاهد نقل و انتقالات درون حزبی گسترده ای بودم. انتقال قدرت، یکی از حیاتی ترین دوره ها در هر دولت جدیدی است که معمولا اساس تحولاتی هست که بعدها قرار است به وقوع بپیوندند و دراین میان، تمایلات شخصی، نقش بسیار زیادی در تصمیم گیری ها دارد.

مرگ یا استعفای یک رئیس جمهوری موقعیت های خاصی هستند که رئیس جمهوری جدید تقریبا مجبور است تا ترکیب و کارکنان دولت قبل را (حداقل برای مدتی) به همان صورت حفظ کند؛ البته در هر صورت، این کارکنان و کارمندان هم با افراد خودی جایگزین می شوند، به ویژه زمانی که رئیس جمهوری فعلی در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شود. درست مانند تحولاتی که در دولت لیندون جانسون در سال 1964 و هری تورمن در سال 1948 روی داد.

 بوش پدر در زمان انتقال دولت، تصمیم های سرنوشت سازی گرفت که به اعتقاد من، هم در کوتاه مدت و هم در بلندمدت آسیب جدی به موقعیت سیاسی او وارد کرد. جورج بوش پدر در آن زمان، تصمیم گرفت که تقریبا تمامی کارکنان دولت ریگان را اخراج کند؛ این اخراج کارکنان به گونه ای بود که گویی رئیس جمهوری از حزب مقابل (دموکرات) به قدرت رسیده است. کاملا روشن است، زمانی که حزب جدیدی به قدرت می رسد، تقریبا تمامی سیاستمداران و کارکنان دولت قبلی می دانند که باید در انتظار برکناری باشند، اما کارکنان دولت ریگان که ازقضا همگی نیز در انتخابات از بوش (پدر) حمایت کرده بودند، انتظار رفتار بهتری را از رئیس جمهوری هم حزبی خود داشتند؛ به ویژه اینکه بوش هشت سال معاون اول ریگان بود اما بوش با خانه تکانی گسترده، هزینه سنگینی را برای این سیاست نابخردانه خود پرداخت کرد.

نیکلاس برادی یکی از دوستان نزدیک بوش (پدر) بود که توسط ریگان در سال 1988 به عنوان وزیر خزانه داری انتخاب شده بود. من تقریبا مطمئن بودم ریگان این پست را به درخواست بوش (پدر) به نیکلاس برادی داده بود. در هر صورت، برادی در دولت بوش نیز در همان منصب باقی ماند و چهار سال دیگر وزیر خرانه داری آمریکا ماند.

به طور معمول، وقتی تغییراتی قرار است اتفاق بیفتد، دولت جدید وظیفه دارد کارشناسانی را به وزارتخانه ها بفرستد تا با مقام های ارشد و کارمندان گفت وگو کرده و آنان را از روند تغییرات مطلع کنند. این کارشناسان باید به کارمندان دولت قبلی توضیح دهند که روند انتقال روز به روز قرار است چگونه پیش برود؛ کاری که جورج بوش پدر انجام نداد. بوش تنها در روز نخست از دولت خود سه تا چهار هزار نفر از کارکنان دولت ریگان را اخراج کرد؛ آن هم در شرایطی که هنوز نیروی کافی برای پرکردن جای خالی این افراد را نداشت.

 این مسئله روند شروع به کار مؤثر دولت جدید را با مشکلاتی روبه رو کرد. مشکل دیگر این بود افرادی را که بوش مدنظر داشت تا به کار گیرد، باید برای تأیید به مجلس سنا می رفتند. گرچه وزرای کابینه خیلی سریع تأیید شدند اما بسیاری از مقام های فرعی کابینه، ماه ها درگیر فرایندی بوروکراتیک و تأیید سنا بودند. از این گذشته، من شاهد بودم که بسیاری از این کرسی ها برای مدتی طولانی خالی بودند، بدون هیچ نشانی از اینکه کسی برای پرکردن این کرسی های خالی در نظر گرفته شده باشد.

 از طرف دیگر، کارکنانی که اخراج شده بودند دیگر هیچ انگیزه ای برای کمک به دولت جدید برای یافتن جایگزین های مناسب نداشتند؛ مثلا ارائه مشاوره درباره اینکه چه کسانی ارزش توجه و گرفتن ترفیع را دارند یا اینکه از چه کسانی باید اجتناب شود. در این میان، به کار گرفتن افرادی که تجربه ای نداشتند، فضایی را ایجاد کرده بود که کارکنان بیشتر به دنبال اولویت های خود بودند؛ شرایطی که در برخی موارد برای رئیس جمهوری گران تمام شد.

 اما یک مشکل بزرگ تر هم وجود داشت: افراد منصوب شده دولت بوش خیلی هم خوب نبودند. اغلب این افراد کرسی خود را نه به علت شایستگی که به واسطه ارتباطی که با جورج بوش (پدر) داشتند، به دست آورده بودند.

این افراد که بیشترشان در انتخابات سال 1980 از بوش در مقابل رونالد ریگان حمایت کرده بودند، صلاحیت های تکنیکی بسیار پایینی داشتند؛ تا جایی که به یاد دارم تنها صلاحیت یکی از این افراد که برای کار به وزارت خزانه داری آمده بود، این بود که مادرش با باربارا بوش (همسر رئیس جمهوری) هم دانشگاهی بود. در مدت چند ماه تقریبا تمامی کارکنان وزارت خزانه داری با افراد جدیدی جایگزین شدند و من جزء معدود افرادی بودم که از دولت قبل مانده بودم.

به همین دلیل، نصیحت من به هیلاری کلینتون این است که اشتباه بوش را تکرار نکند و با کارکنان و کارمندان دولت باراک اوباما به عنوان یک متحد برخورد کند، نه دشمن. افرادی را که باید فورا جایگزین کند مانند اعضای کابینه را فورا تغییر دهد، اما باقی اعضای دولت و کارمندان را حداقل برای مدتی در پست های خود نگه دارد. من قویا از هیلاری کلینتون می خواهم که سیاست تغییرات اتوبوسی بوش (پدر) را تکرار نکند. او باید به خاطر داشته باشد که تمامی این افراد به دموکرات ها وفادار هستند.

دردسرهای «جریان سوم» برای هیلاری
facebook google telegram twitter whatsApp
تبلیغات