طاها پخش

سیاسی > عبور جامعه از خشونت ورزی با «برجام»

عبور جامعه از خشونت ورزی با «برجام»


تاریخ انتشار پست : 1395-9-20 بازدید : 0

همواره در کشورهای مهم دنیا بازیگر یا بازیگران مهم سیاسی برای آنکه نتیجه انتخابات سرنوشت سازی چون ریاست جمهوری را به نفع خود رقم بزنند به شناسایی گروه ها و طبقات متفاوت اجتماعی، نیازها و سهم آنها در انتخابات روی می آورند.


روزنامه آرمان- هستی قاسمی، احسان اسقایی: همواره در کشورهای مهم دنیا بازیگر یا بازیگران مهم سیاسی برای آنکه نتیجه انتخابات سرنوشت سازی چون ریاست جمهوری را به نفع خود رقم بزنند به شناسایی گروه ها و طبقات متفاوت اجتماعی، نیازها و سهم آنها در انتخابات روی می آورند.

برجام, انتخابات ریاست جمهوری 96چراکه این بررسی و مطالعه بدان مفهوم است که بازی سازان انتخاباتی بتوانند به یک شناخت دقیق از بازیگران یا به تعبیری مشارکت کنندگان عمومی دست یابند و نسبت به جامعه و نیازهای آنها با برنامه و وعده های معقول و اثرگذار در صحنه های انتخاباتی ظاهر شوند چون یک جامعه کنشگر همواره خواسته ها و مطالبات همسانی نداشته و این خواسته ها بر طبق واقعیت های موجود محیطی تغییر می یابد، به همین دلیل بسیار مهم است که جریان ها و گروه های سیاسی شناختی همه جانبه نسبت به جامعه و طبقات متفاوت داشته باشند، اما در این میان به تعبیر دکتر آزاد ارمکی بازی سازحقیقی فرد یا جریانی است که نسبت به همه طبقات و مطالبات جامعه یا گروه هدف شناخت داشته باشد و بتواند اجتماعات و طبقات بیشتری را به سوی خود جلب کند، در این صورت بی شک او برنده بازی در انتخابات ۹۶ خواهد بود. در این راستا و به ویژه تاثیر برجام در حوزه های متفاوت جامعه با تقی آزاد ارمکی به گفت وگو پرداخته ایم که در ادامه آن را می خوانید.

میزان مشارکت هر یک از طبقات متفاوت اجتماعی در صحنه های سیاسی از جمله انتخابات را چگونه تحلیل می کنید، به عبارتی سهم آنها در سبد رای انتخابات چگونه تعریف می شود؟

جامعه ایرانی یک جامعه کنشگر است و در طبیعتش هیچ گاه میل به کنشگری تمام و کمال آن طور که باید وجود نداشته است، به طور معمول کنشگری در امور متفاوت به ویژه سیاست و انتخابات در میان مردم ایران در لحظه های پایانی نمایان می شود، به همین علت با گذری به انتخابات دوره های اخیر به خوبی درمی یابیم که بسیار سخت می توان شاهد کنشگری جامعه ایرانی بود. چراکه کنشگران در روز نهایی انتخابات به نحوی اعلام حضورکرده و به طور معمول در دقایق پایانی بر حجم مشارکت افزود می شود.

در حالی که در کشورهایی مانند آمریکا حالت به گونه دیگری است. با نگاهی به الگوی انتخاباتی آمریکا به این نتیجه می رسیم که اگرچه ممکن است نامزدهای ریاست جمهوری در این کشور تغییر کند اما در الگوی مشارکت تغییر چندانی رخ نمی دهد و بدین ترتیب در هر دوره ای از انتخابات، مشارکت کننده های انتخاباتی در بدنه جامعه و حوزه های سیاسی استمرار پیدا می کنند. در حالی که حالت مشارکت کننده ها در صحنه سیاسی ایران همواره مختلف بوده است و به همین دلیل لازم است یک بررسی همه جانبه درباره گروه های اجتماعی و سطوح طبقاتی داشته باشیم. باید اذعان داشت مساله ای که در جامعه با آن روبه رو هستیم طبقه بندی جدید از نیروهای اجتماعی است.

جامعه ایرانی به صورت پنهان یک جامعه طبقاتی است. در میان سطوح طبقاتی مختلف، طبقات متوسط بازیگر زیاد سیاسی و اجتماعی هستند. طبقه متوسط هنوز بازی سیاسی خود را انجام نداده است اما بازیگری سیاسی خواهد کرد. بنابراین اگر بخواهیم نقش طبقات و گروه های متفاوت اجتماعی در انتخابات و سهم آنها را در نتیجه انتخابات مورد بررسی قرار دهیم باید در ابتدا نگاهی دقیق به سهم و نقش همه سطوح اجتماعی در جریان های سرنوشت سازسیاسی مانند انتخابات داشته باشیم.

از این رو در وهله نخست باید دید طبقات متفاوت از طبقه متوسط به عنوان بازیگران فعال سیاسی در کجا و چگونه فعال می شوند؟ به نظر زمینه های فعالسازی طبقه متوسط را در موسیقی، ماجرای انتخاباتی مطهری، مساله اختلاس ها و بی مسئولیتی دولت نسبت به آن می توان پیگیری کرد. در اینجا طبقه متوسط جامعه حساسیت هایی نسبت به اخلاق، اعتدال، سازگاری، صلح و مشارکت جمعی دارد. بنابراین حساسیت طبقه متوسط نسبت به مسائل مذکور طی سال های اخیر تا به امروز برانگیخته شده و به تدریج متوجه بسیاری از امور می شود، در این میان تحصن دانشجو ها و واکنش جامعه هنری و فرهنگی نسبت به مسائل متفاوت به فعالسازی طبقه متوسط کمک می کند.

طبقات متوسط شهری و حتی حاشیه نشین ها به کدام جریان سیاسی بیشتر اقبال نشان می دهند؟

به طورمعمول جناح راست کشور، طبقات پایین جامعه را برای کنشگری فعال می کند اما تمرکز جریان چپ جامعه بر طبقات متوسط موجب حساس شدن، همگرایی و تعرض این طبقه می شود. به نظر می رسد اقبال و توجه طبقه متوسط به اصلاح طلبان یک اتفاق بسیار مطلوب برای این جریان است، به همین دلیل اصلاح طلبان در این زمینه بسیار مانور می دهند اما مهم این است که حساسیت های مذکور مانند صلح، اخلاق و اعتدال بیشتر از قبل در این طبقه برانگیخته شود و حتی در میان طبقات پایین اجتماع هم نفوذ کند.

چراکه نگاه ویژه و کلی اصلاح طلبان به مسائلی چون صلح، اخلاق، مشارکت، دموکراسی و اعتدال است در حالی که مساله اصولگرایان نابرابری، فقر و حاشیه نشینی است و همواره راستگراها با این نگاه سعی در ایجاد حساسیت در میان طبقات فرودست و پایین جامعه داشتند. اما در این میان هر جریانی که زودتر آغاز کند برنده اصلی بازی می شود و این جریان می تواند طبقات دیگر حتی طبقه پایین جامعه را تحریک کند. افرادی که بر گفتمان نابرابری، فقر، شکاف طبقاتی، نقدینگی و... سوار می شوند برنده این بازی هستند.

بنابراین جریانی که می گوید دموکراسی نیست، جامعه را خشونت طلب کردید و اخلاق و فرهنگ چه شد و فقر را توجیه کند و در مقابل جریانی هم بگوید وقتی فقر وجود دارد چرا باید دنبال آزادی، اخلاق، فرهنگ و دموکراسی رفت! هیچ کدام نمی توانند بازی سازانتخابات باشند، بنابراین جریان ها و گروه های سیاسی باید بر همه مسائل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی تمرکز داشته باشند. به هر رو چنین منازعاتی در جامعه رو به وقوع است که نتیجه این گفتمان ها به فهم و درک طبقات از مطالباتشان بازمی گردد.

اما مساله یک بررسی همه جانبه درباره همه طبقات اجتماعی و سهم آنها در عرصه های سیاسی است درباره سایر نیروهای اجتماعی حالت چگونه است؟

بله، همین طوراست، اما باید اذعان داشت در کنار این مسائل اتفاق دیگری رو به وقوع است. مساله ظهور نیروی های اجتماعی جدید در جامعه شهری است. تهران امروز با تهران چهار سال پیش تفاوت کرده است به این مفهوم که جمعیت متراکم تر با مسائل شهری مهم تری ظهور پیدا کرده است. هر قدر بهتر بتوان این تراکم را درک کرد، بازی بهتری می توان در انتخابات رقم زد. دیگر آنکه علاوه بر تراکم نیروهای اجتماعی مسائل مختلفی مانند آلودگی هوا، کمبود آب، محیط زیست و سرزمین در جامعه بروز پیدا کرده است. زیرا زمانی بود که ایران دارای جمعیتی کم بود، اما با افزایش سرزمین مواجه بود، اما امروز با افزایش جمعیت، افراد زیادی با کمبود مکان برای زندگی روبه رو هستند.

در حقیقت دعوای اصلی با دولت بر سر مساله تصاحب زمین های خوب برای زندگی است. عناصری چون آب، خاک و هوا و... سبب گردیده که یک طبقه جدیدی در کشور به وجود آید. در حقیقت این مسائل از نیروهای سیاسی به نیروهای اجتماعی نفوذ کرده است. اگر هم بخواهیم از دغدغه های درون شهری فرار کنیم این امکان وجود ندارد، زیرا ما در کشورمان محدودیت سرزمین، محیط زیست و محدودیت محل زندگی داریم. این مسائل برای نیروی اجتماعی مهم است در عین حال در داخل شهر در قسمت هایی که امکان زندگی وجود دارد، مشاهده می شود که بخشی از مردم از قاعده خارج شدند در حقیقت این عده، افرادی هستند که اجبارهای اجتماعی آنها را از قاعده خارج کرده است در حالی که امکان همراهی با شرایط سخت زندگی را ندارند.

به طور مثال اگرچه پدیده قدیمی حاشیه خود را به نحوی امروز به مرکز متصل کرده است نه تنها به خاطر تغییر موقعیت و شرایط درون شهری بلکه حتی این افراد هم خود میل چندانی ندارند که به عنوان حاشیه نشین قلمداد شوند. از سویی نظام کشور هم تمایلی ندارد که پدیده حاشیه نشینی جدا از طبقات دیگر باشد زیرا وقتی می گوید ۱۴میلیون حاشیه نشین در کشور داریم در مقابل زمانی که پرسیده می شود سهم حاشیه نشینی در کشور چقدر است پاسخ می دهد که من سهم مستقلی از حاشیه نشینی ندارم.

منظور از اینکه گفته می شود سهم مستقلی از حاشیه نشینی در کشور نداریم، چیست؟ این به منزله تلاش برای به وجود آمدن جامعه ای بی طبقه است؟

این مساله بدین مفهوم است که حوزه های سیاسی نمی خواهند نیرویی در کشور معترض باشد و در نهایت همه نیروهای سیاسی به انسجام برسند. از سویی فرد حاشیه نشین هم تمایلی به منفک کردن خود ندارد و این یک اتفاق بسیار مهم در کشور است. بنابراین یک در هم افتادگی و در هم تنیدگی میان طبقات حاشیه نشین و طبقات دیگر وجود دارد که مواردی مانند اتوبان، فروشگاه ها، آرزوهایی شبیه به هم، الزام های زندگی شهری این طبقات را به یکدیگر متصل کرده است. اتوبان غرب به شرق و شمال به جنوب همه افراد را در کنار یکدیگر قرار داده است. در خلاصه کلام قابلیت جغرافیایی کشورهمه افراد را در کنار هم قرار داده است به همین علت امروز نمی توان میان طبقات شهری خط کشید چراکه به لحاظ طبیعی، شبکه محاسبات، فروشگاه ها و دانشگاه های همه این طبقات در کنار یکدیگر قرار می گیرند. حتی گروه های دیگری تحت عنوان گروه سازمان یافته شبکه موتورسواران شهر تهران را در کشور داریم که با استفاده از موتور کار حمل ونقل کالا و مسافرکشی را نیز انجام می دهند.

این گروه یک نیروی اجتماعی مهمی بوده که چند کارکرد مختلف دارند و در حاشیه شهرسکنی گزیدند اما مساله آنها حاشیه نشینی نیست. یکی از گروه های سازمان یافته ای است که کمتر نقش و سهم آنها در مسائل سیاسی و اجتماعی مورد توجه قرار می گیرد. سازمان یافتگی از این جهت که ابزار کار همه آنها یکی است و علاوه بر آن انسانهای همدرد و همراهی هستند. آنها حاشیه نشینانی هستند که به همه جا سرایت کردند اما مشکلشان همان طور که اشاره شد حاشیه نشینی نیست. این افراد نیروهای مهمی در مشارکت اجتماعی و سیاسی هستند. از سویی در تهران جمعیتی تحت عنوان روسپی ها، قاچاقچی ها و معتادها وجود دارند که رسانه ها و گروه های سیاسی از آنها تحت عنوان مفسد یاد می کند، این دسته از گروه های اجتماعی علاوه بر کنش اجتماعی، کنش سیاسی هم می توانند انجام دهند.

به طور کل چه ضرورتی دارد که گروه های سیاسی به شناسایی طبقات متفاوت اجتماعی اقدام کنند؟

ارزیابی این مسائل از این جهت مهم است که موقعیت شهر بزرگی مانند تهران لحظه به لحظه رو به تغییراست. بنابراین نمی توان بدون شناخت این طبقات و گروه های اجتماعی مردم را در آستانه انتخابات به مشارکت دعوت کرد. اکنون فعالان سیاسی با شناسایی گروه های متفاوت اجتماعی به سهولت می توانند اجتماعاتی جهت ارائه سخنرانی تشکیل دهند و گروه های اجتماعی را منسجم کنند، در نتیجه فرایند انتخابات را به نفع خود تغییردهند. آنچه اکنون مورد توجه است شهرسالم و جامعه بی طبقه یا بی رشوه است، به تعبیری جامعه ای که در آن مفسد اقتصادی وجود نداشته باشد. مفهوم جامعه بی رشوه با جامعه ای که در آن روابط تنظیم است کاملا تفاوت دارد.

اکنون با کنش هایی که در حال وقوع است کدام جریان سیاسی دست برتر را دارد؟ پتانسیل کدام جریان را برای پیروزی در انتخابات ۹۶ بیشتر می بینید؟

اکنون هیچ یک از جریان های سیاسی دست برتر را ندارد، هنوز جریان های سیاسی در میان گروه های اجتماعی فعال نشده اند چون مشخص نیست جریان های اصلاح طلب و اصولگرا در چه وضعی هستند. اصولگراها حجم بالایی از نیروهای سیاسی را در اجتماع دارند، مساجد، تلویزیون و ائمه جمعه وجماعات در دست آنهاست. برخی از آنها افرادی منتقد و درعین حال معتقدند. راستگراها ظرفیت ها و استعدادهای انبوهی در جامعه دارند. اگر برنامه ریزی و ساماندهی درونی در میان این جریان وجود داشته باشد اصولگراها می توانند برنده بازی در سال ۹۶ باشند. زیرا راستگراها در برهه اخیر به نحوی با بحران درونی مواجه شدند و تکلیف آنها با خودشان روشن نیست.

نیروهای راست سنتی همچنان مخالف نیروهای راست میانه رو بوده و به آنها اجازه پوست اندازی ندادند، در غیر این صورت این جریان در سال۹۲برنده بازی بود. اگر راست گراها به این تصمیم برسند که به یک انسجام دورنی دست یابند بدون شک آنها برنده بازی در سال ۹۶ خواهند بود، این جریان حتی امروز در مقابل روحانی هم می توانند برنده باشند. اما اگر نتوانند به انسجام و وحدت نظر دست یابند تا مفاهیم اصلی مانند فقر، نابرابری و حتی اخلاق را مورد توجه خود قرار دهند، شرایط برای آنها به این منوال خواهد ماند.

این جریان در حقیقت با سه مشکل زیاد روبه رو است، نخست آنکه به انسجام ورزی دست پیدا نکرده و سبعد اینکه آنها نمی دانند کدام لایه از این جریان لایه مسلط در جامعه است و مساله سوم آن است که به مفاهیم اصلی جامعه چندان واقف نیستند و نمی دانند که این مفاهیم چقدر در جامعه تعیین کننده است. بنابراین اصلاح طلبان می توانند مساله گذار از جامعه دچار فقر و جامعه سالم را با یکدیگر همسو کرده و به یک مفهومی رسیده، در نهایت این مفاهیم را در جامعه مطرح کنند.

چپ ها در سال ۷۶ در قدرت بودند و حتی بر طبق آمارهای موجود رای اصلاح طلبان در بالا شهر بیشتر از قسمت های دیگر بوده است، اکنون نیز صرف نظر از اینکه جریان چپ از امکانات مالی کافی برخوردار نیست بازهم تمایلی برای سخنرانی و تشکیل اجتماعات در پایان شهر ندارد. آیا عدم تمایل اصلاح طلبان به پایین شهر یک ضعف جدی برای آنها تلقی نمی شود؟

مساله ای که وجود دارد مساله به رسمیت شناختن جامعه است که هریک به نوعی این مساله را مورد پیگیری قرار می دهند، راست گراها از یک جامعه مغلوب شده یعنی طبقه پایین بهره می برند البته با استفاده از تعبیری که آنها از جامعه دارند یعنی توده ای که دغدغه اش رفع نیازهای اساسی است و دینی که ارائه می دهند همان دین طبیعی است که دغدغه اش نیازهای مردم است نه آن دینی که از آن روشنفکر و فرهیخته خلق شود. چپگراها هم بخشی از جامعه را می نگرند و آن هم دموکراسی برای طبقه متوسط و بالای جامعه است.

پدیده ای در دموکراسی ایران تحت عنوان مهندس موسوی ظهور کرد. موسوی وقتی وارد انتخابات شد به نظر دغدغه وی تلفیقی از طبقات متوسط و پایین جامعه بود. در طبقه متوسط بازی می کرد در حالی که هدف اصلی وی طبقه پایین جامعه بود، او در حقیقت با این موضع می خواست بگوید که من اصلاح طلب اصولگرا هستم. دغدغه اصلاح طلبی دارم اما از مبانی اصول هم نمی توانم غافل شوم. منظور از اصول حالت معیشت مردم، فقرستیزی و... است. در صورتی که احمدی نژاد دیدگاه متفاوتی داشت و می گفت مساله من ندارها و طبقه ضعیف جامعه است زیرا حق آنها را نیروی مسلط خورده است.

بیشتر توجه اصلاح طلبان به طبقه متوسط جامعه است که دغدغه اصلی آنها شهر سالم، دموکراسی، روابط میان ایران و دنیا و امثالهم است. در حالی که حزبی که می خواهد از اکثریت آرای جامعه برخوردار باشد نباید چنین نگاهی داشته باشد زیرا از آنجا که نیروهای حزبی اصلاحات طبقه متوسط و پایین به طرف متوسط است این سخن تنها برای انسجام بخشی و ایجاد وحدت در میان نیروهای حزبی می تواند موثر باشد. بنابراین برای جلب اعتماد و مشارکت عمومی این چندان کارآمد نیست و اصلاح طلبان به جای تمرکز بر شهر سالم باید بر فقر و نابرابری متمرکز شوند.

سیاستمدارانی که به حاشیه رانده شدند می گویند درست است احمدی نژاد از حضور در انتخابات نهی شده اما اگر کسی در انتخابات وعده یارانه ۱۵۰ تومانی به مردم دهد، آنگاه روحانی به حاشیه می رود، ارزیابی تان چیست؟

این طور نیست، چنین سخنی انتخاباتی نبوده است. بنابراین یک کاندیدا باید منطق نابرابری را توضیح دهد و قدرت بیان آن را داشته باشد و بگوید چه کسانی این نابرابری را در کشور تولید کردند. زیرا تنها هاشمی نیست که نابرابری را در کشور تولید کرده است بلکه بخش اعظم حاکمیت که کارگزار اصلی توسعه در ایران است این نابرابری را تولید کرده است، اگر کسی بتواند این واقعیت را با کنایه به مردم توضیح دهد برنده بازی در آینده خواهد بود. مردم می توانند در هر لحظه ای از زمان، تغییر در شرایط و حالت معیشت خود را درک کنند. زیرا در شرایطی تحت فشارهای تحریم بودیم و در زمانی هم عده ای از فضا سوءاستفاده کرده و به آن نابرابری دامن می زنند. بنابراین هر فرد یا جریانی که بتواند یک معارضه ای میان طبقه بالا و حاکم ایجاد کند برنده بازی خواهد بود.

شاید نظام سیاسی به این تصمیم برسد که تا زمان انتخابات به نیرویی اجازه ارائه چنین سخنانی را بدهد تا جناح رقیب به طور مثال اصلاح طلبان را حذف کنند، در این صورت تاثیرگذارهم خواهد بود. از سویی اکنون حساسیتی در دنیا ایجاد شده که ممکن است ایران به توسعه دست یابد در نتیجه عده ای هم به عنوان مخالف برجام بر روی این پروژه کار می کنند که برجام نتیجه اقتصادی در بر نداشته است، بنابراین آنها به دنبال بر هم زدن دستاوردهای برجام هستند. در صورتی که در این مرحله برجام دقیقا یک دستاورد اقتصادی بوده است اما دولت روحانی نتوانسته نتیجه اقتصادی برجام را به درستی به جامعه توضیح دهد.

دولت بارها سعی کرد درباره اثرات مثبت برجام در حوزه های متفاوت به ویژه اقتصاد به مردم توضیحاتی ارائه دهد، شما بر چه اساسی می گویید که روحانی نتوانست در رابطه با نتیجه اقتصادی برجام به خوبی با مردم سخن بگوید، تصور نمی برید که ایراد کار از همان مخالفان برجام است؟

آقای روحانی برجام را همه چیز نشان داد در حالی که رقبای آقای روحانی توانستند برجام را به عنوان یک پدیده سیاسی به جامعه بقبولانند و در گذر زمان توضیح سیاسی بودن برجام از سوی جامعه پذیرفته شد. به همین علت این احتمال وجود دارد که ترامپ جلوی این پدیده سیاسی را بگیرد. در صورتی که اساسا برجام در اهداف خود یک پدیده اقتصادی و اجتماعی بود. مساله هسته ای مساله جابه جایی نیروهای اجتماعی در کشور، فروپاشی اجتماعی، سیاسی واقتصادی کشور بود. در نبود برجام و در زمان تحریم ها دولت و به ویژه مردم با مشکلات اقتصادی بسیار زیادی روبه رو بودند و این در حالی بود که هر روز بر مشکلات اقتصادی نیز افزوده می شد. برجام که یک پدیده توامان اقتصادی و اجتماعی بود توسط رقیب دولت روحانی به یک امر سیاسی تبدیل شد و متاسفانه خود آقای روحانی و اصلاح طلبان هم پذیرفتند که برجام امری سیاسی است، همچنین آنها قبول کردند که اتفاق سیاسی خوبی با برجام به وقوع پیوسته است در حالی که با برجام یک رویداد مطلوب اجتماعی و اقتصادی به وجود آمده بود.

تاثیرات اقتصادی و اجتماعی برجام چیست؟

درست است ما توانستیم از برجام پلی برای تجارت آزاد با دنیا خارج بسازیم اما برجام اقتصاد ایران را از تنگنا خارج کرد و ایرانی که به تدریج فروش نفتش به صفر می رسید امروز فروش نفتش بیش از دو برابر زمان تحریم هاست و برخی از کارخانه ها که نمی توانستند به دلیل وضع تحریم ها، کالا تولید کنند، امروز آنها در امر صادرات فعال شدند. از نظر اجتماعی نیز جامعه ایران به سمت ظهور یک دولت جنگ طلب در ایران در مقابل یک نظام سلطه گر حرکت می کرد و این احتمال وجود داشت که در میان کاندیداها شخصی از صندوق رای بیرون بیاورد که جامعه ایران را به سوی جنگ حرکت دهد. اگر جلیلی به موفقیت می رسید می توانست با سرعت جامعه ایران را متمایل به جنگ نشان دهد اما امروز با پیروزی روحانی در مساله برجام، جامعه از این وضعیت گذر کرده است.

اگر جامعه ایران در نتیجه انتخاب روحانی و برجام از خشونت عبور کرده است، بنابراین چرا هنوز هم آثار خشونت در میان جامعه ایرانی مشاهده می شود؟

نوع خشونت امروز در جامعه با خشونتی که من مدعی آن هستم مختلف است. گاهی یک خشونت از سر اضطرار بوده و گاهی نیز یک خشونت از سر انتخاب است. در حال حاضر خشونت در جامعه از سر انتخاب است تا از سر اضطرار. در آن زمان، جامعه ایران مجبور بود که خشونت طلب باشد و به مفهوم واقعی جامعه عصبانی بود امروز تا حد بسیاری از این عصبانیت در جامعه کاسته شده است.

منطق این خشونت از سر منفعت است اما آن منطق خشونت از سر استیصال و اجبار بود. یک جامعه خشونت طلب حتی اگر از زمینه های خشونت دور شود تا صد سال آثار آن خشونت را با خود همراه دارد. آثار جنگ تحمیلی هنوز در جامعه وجود دارد. ما از خشونت نجات یافتیم؛ اما چرا خشونت از سر انتخاب وجود دارد بدین دلیل است که مدیریت درستی در جامعه برای کنترل خشونت وجود ندارد. برجام کمک کرده است که نوع خشونت ورزی جامعه تغییر کند.

منبع: برترینها

مطالب مشابه
Related Links

مطالب تصادفی
Random Links

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :

تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد