طاها پخش

مکان های تفریحی ایران > گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


تاریخ انتشار پست : 1395-10-26 بازدید : 5

پهناورترین استان ایران در جنوب شرق واقع شده و در نقاط جنوبی آن فاصله شهرها از پایتخت بیش از 1500 کیلومتر است. با این حال، این منطقه از کشور دیدنی های شگفت انگیزی دارد که حتی از آن سوی جهان هم ارزش سفر کردن دارد.



هفته نامه همشهری شش و هفت - ایمان مهدی زاد: پهناورترین استان ایران در جنوب شرق واقع شده و در نقاط جنوبی آن فاصله شهرها از پایتخت بیش از 1500 کیلومتر است. با این حال، این منطقه از کشور دیدنی های شگفت انگیزی دارد که حتی از آن سوی جهان هم ارزش سفر کردن  دارد. فرهنگ بلوچی از فرهنگ های قدیم ایرانی است؛ از زبان و پوشش ویژه آن گرفته تا موسیقی و هنر سفالگری که  هفت هزارسال است در این منطقه رواج دارد.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران

گردشگری, بلوچستان

بلوچستان از چهارمین قله بلند ایران و تنها آتشفشان نیمه فعال تا سواحل آب های گرم اقیانوس هند را در بر گرفته است. نقاط جنوبی ایران با آب و هوای گرم و آفتاب درخشان خود می توانند تعطیلات مختلف و جذابی برای شما حتی در این فصل سال رقم بزنند. در سواحل خلیج فارس و دریای عمان نقاط بکر زیادی برای تماشا وجود دارد. پیشنهاد سفر ما در این هفته دیدن جنوب شرقی ترین منطقه ایران، خطه بلوچستان است.این را هم در نظر داشته باشید که دیدنی های تاریخی و طبیعی این منطقه از ایران آن قدر عمده است که با صرف چند روز نمی توان همه جای آن را دید.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


چگونه برویم؟

 برای رسیدن به بلوچستان ایران از راه زمینی، می توان از جاده کرمان و بم، مسیر بمپور-ایرانشهر یا نصرت آباد- زاهدان را انتخاب کرد. مسیر ریلی تا زاهدان با بلیت 52 هزارتومانی از تهران امکان پذیر است. اگر بخواهید مسیر پروازی را انتخاب کنید، شهرهای زابل، زاهدان، ایرانشهر و چابهار، مبدا حرکت شما در پهناورترین استان ایران است.

زاهدان و بازارش

مبدا سفر ما شهر یکصدساله زاهدان است که به عنوان مرکز استان، در میان بخش سیستان در شمال و بلوچستان در جنوب قرار گرفته است. اغلب زاهدانی ها به دیدن بازار تشویق تان می کنند. بازار زاهدان که بین خیابان های امام خمینی(ره) و طالقانی قرار گرفته هم زمان با ساخت شهر بنا شده است. در این بازار سقف های ضربی و نورگیرها و تهویه های طبیعی در بالای سر دیده می شوند و در حجره های رج کشیده کنار هم، تنوع رنگی زیادی به چشم می آید. پارچه فروش ها و لباس فروش های بازار، رنگ های سرد آبی و طوسی تا رنگ های گرم زرد و نارنجی و سرخ را روی هم انباشته و با لبخند به همه رهگذران خوشامد می گویند. این بازار به صورت حرف (L) بوده و دارای 25 حجره است.

در بازار زاهدان از پارچه فروشی تا چمدان فروشی و پلاستیک فروشی و مشاغل دیگر کنار هم مشغول داد و ستد هستند. به محض ورود به زاهدان درمی یابیم با فرهنگ شرقی روبه رو هستیم. مردمی که صاف و آرام راه می روند، چهره های شان را آفتاب سوخته و لبخند روی لب های شان موهبتی نهفته در فرهنگ آنها به شمار می آید. عطر ادویه دستفروشان در هر کوی و برزن شامه را تحریک می کند. در زاهدان یزدی ها بیشترین مهاجران به حساب می آیند؛ مردمی که کشت و کار در کویر را آموخته و سختکوش اند.

انبار غله، دادگستری و خانه صنایع دستی

اگر در بازار زاهدان سراغ مکان گردشگری بعدی شهر را بگیرید همه شما را به ساختمانی با نام های متفاوت راهنمایی می کنند. همه یک نشانی را می دهند و آن تقاطع خیابان های امام خمینی (ره) و آیت الله کفعمی است، اما به اسم های متفاوتی آن را می نامند. مسن ترها آن را انبار غله یا سیلو می گویند. این بنا در اوایل دوره پهلوی اول در شهر زاهدان ساخته شد. میانسال ها آن را دادگستری می نامند چراکه بعد از انقلاب اسلامی، مدتی به عنوان ساختمان دادگستری شهرستان زاهدان کاربری داشته است. این بنا که از نخستین بناهای شکل گرفته در شهر نوپای زاهدان محسوب می شود،در دو طبقه با مصالح زیاد خشت در جرز و آجر در نما اجرا شده است. جوان ترها ما را به خانه صنایع دستی راهنمایی می کنند.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


در حال حاضراز این بنا به عنوان خانه صنایع دستی استان استفاده می شود. ماده بافته های عشایر بلوچ، پشم شتر است. کویرها و صحراهای پهناور بلوچستان، زیستگاه مناسبی برای پرورش شتر است و در همه جاده های استان، گله های پرتعداد شتر را می بینید که آرام و صبور در صحرا راه می روند. سوزن دوزی هنر ویژه قوم بلوچ است؛هنری بسیار ظریف و مبتنی بر نقش های لوزی و مثلث که روی پارچه درج می شود و لباس هایی پر از رنگ و طرح می آراید. نمونه طرح های سوزن دوزی زنان بلوچ در معماری مردان هم دیده می شود. در اغلب شهرها و روستاها لبه های بام و پنجره ها همین فرم هندسی را دارند.

زاهدان- میرجاوه؛ 88 کیلومتر

از زاهدان که مسیر بلوچستان را پیش بگیریم دو راه داریم. مسیر شهر میرجاوه و میل مرزی 72 در مرز پاکستان. این مسیر تا سراوان و دیگر مناطق بلوچستان از شرق است و مسیر خاش که از شمال تا جنوب استان می رود، مسیر دیگری است. این منطقه بازارهای متعددی دارد که از راه های دریایی و زمینی کالاهای زیادی را در خود جای می دهد . خرید از این بازارها بسیار به صرفه است. از هر مسیر که زاهدان را به سمت جنوب ترک کنید از دامنه های کوه تفتان می گذرید . بنابراین دیدن آتشفشان نیمه فعال و زیبای تفتان را از دست ندهید. وجود کوه تفتان باعث ایجاد چشمه های معدنی زیادی شده که هر کدام رنگی مختلف دارد . با قدم زدن در آب های جاری رنگی در دامنه تفتان تجربه ای مختلف از طبیعت گردی کسب کنید.

شهر مرزی میرجاوه در کنار خط راه آهن کویته- میرجاوه در نقطه مرز مشترک ایران و پاکستان شکل گرفته و به تدریج با احداث مجموعه ای از ساختمان های اداری، دولتی و شخصی رشد یافته است. ساختمان شهربانی با سردر آجرکاری از قدیمی ترین ساختمان های این شهر محسوب می شود. میرجاوه را که 14 کیلومتر به سوی جنوب غرب در دامنه های چهارمین کوه مرتفع ایران برانید به روستای زیبای لادیز می رسید. وارد جاده لادیز که می شوید بوی رطوبت و سبزه در هوا حس می شود و تماشای دشت های سرسبز و گندمزارهای وسیع و نخلستان های پرشمار، حس خنک و گوارایی دارد. غار شگفت انگیز لادیز در تابستان های گرم بلوچستان مامنی مناسب و خنک برای گردشگران به شمار می رود.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


این غار زمستان ها هوایی گرم و مرطوب دارد و از این رو مسافرهای زیادی به دیدنش می آیند. خودرو تا دهانه غار لادیز می رود که البته نیاز به ساماندهی دارد تا تخریب اثر طبیعی شکل نگیرد. در حال حاضر اطراف دهانه ورودی غار، درختان پده، گز و انواع گیاهان علفی جذابیت خاصی به آن داده است. ارتفاع غار حدود ۵/۲ متر و طول آن ۱۵ کیلومتر است. در تمام طول سال از سقف و دیواره های این غار، آب جاری است که موجب شده در کف غار، دائم آب جریان داشته باشد و ریزش آب از دیواره ها و سقف، موسیقی روح نوازی پخش می کند. آبشار لادیز در نزدیکی غار نیز محل مناسبی برای استراحت و نفس تازه کردن است. آب باکیفیت لادیز آب شرب روستای لادیز و شهر میرجاوه را تامین می کند.

معماری صخره ای تمین

همان طور که در آذربایجان روستای کندوان و در کرمان روستای میمند، حاصل معماری دستکند است و در فهرست میراث جهانی ثبت شده روستای زیبای تمین در دامنه تفتان با معماری دستکند در دل صخره ها سده های پیش شکل گرفته است. روستای تمین در 56 کیلومتری جنوب غرب میرجاوه قرار دارد. حدود 40 کیلومتر از لادیز به سوی غرب در دامنه های تفتان به مسیر ادامه دهید تا به روستای زیبای تمین برسید. معماری روستای تمین با میمند و کندوان تفاوت دارد و آن منفرد بودن فضاهای حفرشده در دل کوه است. این فضاها که کروی و بیضی شکل اند، برخی به فضاهای جانبی منتهی می شوند. از این فضاها به عنوان محل سکونت، انبار مواد غذایی یا محل نگهداری دام استفاده می شد.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


این روستا از جنوب به کوه تفتان و از شمال به سیاه کوه می رسد برای همین آب و هوای سردی دارد. چشمه آب معدنی «موسی» در تمین بالا تنها منبع تامین آب روستا به شمار می رود. این چشمه زیبا از دل صخره ای بزرگ می جوشد و چشم انداز زیبایی را به وجود آورده است. از قابلیت های بارز این چشمه وجود املاح معدنی عمده و مفید است. نکته جذاب دیگر چشمه موسی، گرم بودن آب در زمستان و سرد بودن آن در تابستان است. درختان خودروی انجیر کوهی، بنه، ارچن، گز و گواتام (بادام کوهی) جابه جای مسیر در قاب چشم می نشیند. تمین منبع غنی و سرشاری از گیاهان دارویی درمنه، کلپوره، اسپنتان، مور، زامبول و درنگ است که در درمان بسیاری از بیماری ها در این منطقه کاربرد دارند.

از صمغ درخت موسوم به «گونجک» به عنوان جویدنی مفید برای دندان، مانند سقز، استفاده می شود. این روستا از دو قسمت تمین پایین و تمین بالا تشکیل شده است.زیاد کار مردم روستا کشاورزی و دامپروری است. میوه های مختلفی در این روستا به عمل می آید که انجیر، زردآلو، سیب، انگور و توت از آن جمله است. برای اقامت در این منطقه می توانید از مهمانسراهای شهر مرزی میرجاوه یا خانه های روستایی تمین استفاده کنید.

زاهدان - خاش؛ 180 کیلومتر کوه و کویر

فاصله شهرها از یکدیگر در سیستان و بلوچستان براساس مساحت گسترده منطقه عمده است. اگر از تمین قصد رسیدن به خاش را داشته باشید می توانید به دوراهی سنگان برگردید و 40 کیلومتر برانید تا به یکی از تمدن های دیرین بلوچستان برسید. دهستان سنگان در دامنه شرقی تفتان و در 50 کیلومتری شهر خاش واقع شده است. این دهستان در منطقه کوهستانی و معتدل واقع شده و آب آن از رودخانه های دائمی که از تفتان سرچشمه می گیرد، تامین می شود. پوشش گیاهی این منطقه شامل بنه، بادام و انجیر کوهی است. دارچین و انواع گیاهان دارویی شامل کندر، درمنه، کنجد، مور، کلپوره، پونه، پونه کوه و زیره کوهی در این منطقه به وفور یافت می شود. کشاورزی سنگان اغلب باغداری و باغ های این منطقه اغلب؛ انار، انجیر، زردآلو، هلو، انگور، بادام، توت قرمز و شاه توت است. انار سنگان از استان صادر می شود و کیفیت مرغوبی دارد. درخت کهنسال سروسنگان با بیش از سه هزار سال  عمر، آسیاب آبی، آبشارهای چلور و غار ناروک جاذبه های گردشگری سنگان هستند. در این شهر هوا کوهپایه ای و خنک است، اما نمی شود از کنار این همه جاذبه گذشت. سنگان یکی از شهرهای خاش است که هر ساله گردشگران داخلی و خارجی زیادی را به خود جلب می کند.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


اگر علاقه به قایق سواری در دریاچه و کوهنوردی دارید می توانید از مسیر زاهدان به خاش شروع کنید. جاده از جنوب غربی زاهدان شروع می شود و از ضلع غربی کوه تفتان مسیر جنوب را پیش می گیرد. بعد از حدود 115 کیلومتر اولین پمپ بنزین در دهستان دهپابید قرار دارد. در این روستا درخت سرو کهنسالی با قدمت 1200 سال سبز با شاخه های انبوه زندگی می کند. بعد از دهپابید به دوراهی اُسکل آباد می رسید که اگر مسیرتان را ادامه دهید پس از حدود 25 کیلومتر به دوراهی روستای دجنگ بالا می رسید؛ روستایی سرسبز با باغ های انجیر و بادام و انگور. مسیر این روستا به سوی کوه تفتان، شما را پس از 15 کیلومتر به دریاچه زیبای «سردریا» می رساند.

این منطقه کوه های زیبایی دارد که پوشیده از گیاهان دارویی است. زیتون وحشی، بنه و بادام کوهی به وفور دیده می شود. آب دریاچه در طول سال متغیر است و در فصل بارندگی به حداکثر می رسد. پرندگان مهاجر زیادی مانند کاکایی، آبچلیک و غازهای وحشی از شمال و سیبری برای زمستان گذرانی به سردریا می آیند. آب این دریاچه از چشمه های کوه های تفتان تامین می شود و می توانید یک روز دل انگیز را در این دریاچه به ماهیگیری یا قایق سواری بپردازید. راه مناسب صعود به قله تفتان از این روستا باعث شده، اردوگاه و پناهگاه برای پذیرایی از دوستداران محیط زیست، کوهنوردان و گردشگران تعبیه کنند که کمپ «دره گل» جم چین یکی از آنهاست.

مردم سیستان و بلوچستان از روزگاران دور از قلعه ها استفاده های مسکونی و نظامی می کردند. این دژها از آنها در برابر توفان های شن و دشمنان محافظت می کرد. شهرستان خاش قلعه هایی نوسازتر اما با همان کارایی دارد که قلعه حیدرآباد در انتهای خیابان سرباز این شهر نمونه ای از آنهاست. این قلعه به دستور عیدوخان از متحدان رضاخان و توسط معماران بومی منطقه بنا شده است. فعالیت های ساختمانی قلعه خشت و گلی حیدرآباد در اواسط دهه 1920 میلادی آغاز شد. در آن روزگار از این قلعه به عنوان محل نگهداری آذوقه و مهمات نیروهای انگلیسی استفاده می شد.

خاش- ایرانشهر؛ نخلستان در شالیزار

شهر خاش ترکیب قومیتی بلوچ و سیستانی دارد. خشکسالی های پی در پی، مهاجران روستاهای زیادی را روانه شهرهای سرسبزتر بلوچستان کرده است. از شهر خاش، دوراهی ایرانشهر را که انتخاب کنید، مسیر جنوبی استان است و بعد از طی 50 کیلومتر به دهستان «بی گل» می رسید که رستوران بین راهی و امکانات خدماتی رفاهی دارد. در ادامه مسیر پس از 10 کیلومتر به رودخانه و روستای کارواندر می رسید که خود پدیده ای عجیب است؛ نخلستان در شالیزار. در حالی که دو طرف جاده را زمین های خشک و زردرنگ پوشانده، وارد کارواندر که می شوید، ناگهان همه جا سبز می شود و رنگ زندگی به خود می گیرد. سال هاست، رودخانه کارواندر کشاورزان را به کشت برنج ترغیب کرده و در زمین های شالی، نخل های بلند بالا خودنمایی می کنند.

رودخانه پرآب و قلعه ایرندگان که سه طبقه بنای خشتی دارد موجب شده گردشگران زیادی در استان این منطقه را برای تفریح انتخاب کنند و منطقه نمونه گردشگری ایرندگان شکل بگیرد. این قلعه در زمان قاجار مرکز حکومت ایرندگان بوده است. اکنون بیش از 50 کیلومتر مانده به ایرانشهر،در دو طرف جاده، طرح های کشاورزی به چشم می آیند و مناظری سبز، پیش چشم قرار می دهند. وجود رودخانه های جاری شده از کوه تفتان به کشاورزان و دست اندرکاران جهاد کشاورزی این امکان را داده تا در دامنه های جنوبی آن طرح های صنعتی کشاورزی اجرا کنند. ایرانشهر قبل از ورود، نوید دیدن شهری بزرگ و متنوع را می دهد. وارد شهر که می شوید، انتهای خیابان، قلعه ناصری یادگار دوران قاجاریه با دروازه و دیوارهای بلند و برج های چهارگوشه خودنمایی می کند. خیابان و محله های شهر در دو سوی قلعه ناصری قرار دارد. در حال حاضر این قلعه صرفا حصار و بارو دارد و فضاهای داخلی آن اوایل انقلاب اسلامی ویران شد.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


این قلعه در مرکز شهر ایرانشهر واقع شده و بعد از قلعه بمپور در 25 کیلومتری ایرانشهر، مهم ترین و در عین حال وسیع ترین قلعه بلوچستـــان محسوب می شود. در پیاده راه های ایرانشهر هموطنان بلوچ مشغول فروش ادویه هستند. دستمال های بزرگی را که خودشان آن را شال هزارکار می نامند کف پیاده رو پهن کرده و روی آن بساط ادویه چیده اند. ظهر ، هنگام ناهار این دستمال، نقش سفره را دارد و بعد از آن نقش روانداز برای دورکردن حشرات مزاحم و فراهم شدن چُرت قیلوله.  آنها همچنین خریدهای شان را در این دستمال می پیچند و هنگام وزش بادهای پرگرد و غبار، دستمال را دور صورت می بندند تا ریه های شان را از ورود خاک و شن مصون نگه دارند.

در خیابان های ایرانشهر مهاجران زیادی از شهرهای متفاوت ایران دیده می شوند که برای تجارت و کشاورزی راهی این منطقه شده اند. قهوه خانه آذربایجان نزدیک قلعه ناصری تنها جایی در منطقه است که می توانید چای لیوانی و بزرگ بنوشید. قوم بلوچ معمولا در استکان های کمرباریک و کوچک چای می نوشند. قهوه چی قهوه خانه آذربایجان می گوید: «همه ما ایرانی هستیم. ترک و بلوچ و کرد ندارد. همه هموطن هستیم و از زندگی در کنار برادران و خواهران بلوچ بسیار خوشحالم. صداقت و جوانمردی در این منطقه باعث شده بیش از 20 سال پس از سربازی در اینجا زندگی کنم.»

شهری به نام سرباز

یکی از سرسبزترین نقاط بلوچستان، شهرستان سرباز نام دارد که در 100 کیلومتری جنوب شرقی ایرانشهر واقع شده است. رودخانه سرباز  که یکی از پرآب ترین رود های استان و عامل اصلی حیات در جنوب بلوچستان محسوب می شود، از ارتفاعات «گویمرک» سرازیر شده و در نهایت به سد پیشین در شرق استان، نزدیک مرز پاکستان می رسد. این رودخانه طی مسیر خود به سمت جنوب، کیلومترها روستاهای سبز و باغ هایی را که بر ساحل رودخانه سرباز قرار گرفته اند سیراب می کند. گونه منحصر به فرد این رودخانه، خزنده ای پیش از تاریخ به نام «گاندو» است. این جانور بازمانده ای از راسته کروکودیل هاست. غذای زیاد گاندو را ماهی ها و پرندگان و پستانداران اطراف رودخانه تشکیل می دهند. مردم محلی این موجود را نگهبان آب و ضامن پرآبی رود می دانند و برای آن احترام ویژه ای قائل هستند. بعد از ساخت سد پیشین و کم آب شدن رودخانه در حوضه آبریز، سازمان محیط زیست سیستان و بلوچستان گاندوها را به پشت سد پیشین منتقل کرد.بنابراین برای نزدیک شدن به حریم رودخانه مراقب باشید.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


 تنوع آب وهوایی در منطقه باعث شده میوه های متنوع مانند خرما،خربزه درختی، موز،کنار، انبه، چیکو، گواوا و انواع مرکبات از قبیل لیمو، پرتقال، نارنگی وغیره کاشت شود. میوه دیگری شبیه گلابی است که عطر خنکی دارد و هر یک دانه آن می تواند یک سالن بزرگ 40-30 متری را عطرآگین کند. چیکو میوه دیگری است در اندازه های کیوی کوچک که بسیار شیرین است که گفته می شود، هر دانه آن اندازه 11 عدد خرما کالری دارد. در بازار خلوت سرباز هم ادویه فروش ها حرف اول را می زنند. البته صنایع دستی مانند کلاه، حصیر و ساووس(پای افزار با ساقه ها و لیفه های نخل) را می توانید به قیمت پایین و باورنکردنی از این بازار بخرید. قلعه سرباز از شاخص ترین بناهای تاریخی در جنوب استان است. این بنا در اوایل دوران اسلامی بعد از تسلط اعراب بر منطقه مکران ساخته شد. بنای قلعه نزدیک شهر است و از آن می توان بازار روباز سرباز را دید. این بنا یک طبقه بوده و ورودی آن دالانی با سقف گنبدی دارد و فضاهایی مثل مطبخ و اصطبل در آن وجود دارد. داخل قلعه، تنها مقر سکونت خان و ماموران بود و بقیه افراد در نقاط نزدیک قلعه زندگی می کردند.

از سرباز که مسیر جنوب را ادامه دهید به سوی راسک و جکیگور می رسید که بازار بزرگ لباس های استوک مشهور به تاناکوراست. علاوه بر آن پوشاک های استفاده نشده نیز در این بازار به چشم می آیند.

سراوان؛ سرزمین نخل و نگاره

اگر قصد رفتن به سراوان و دیدن تمدن کهن دره نگاران ( سنگ نگاره های هزاره های پیش از میلاد) و روستای تاریخی کلپورگان و قلعه های سب و سوران را داشته باشید، باید مسیر شهر زابلی( مرکز شهرستان مهرستان) را در 110 کیلومتری شرق ایرانشهر پشت سر بگذارید و از راه های کوهستانی و پرپیچ و خم عبور کنید. رشته کوه سیاهان طولانی ترین رشته کوه در این شهرستان است که از نزدیکی های تفتان آغاز می شود و تا ناهوک در محدوده پاکستان ادامه پیدا می کند.

سواری های خطی، این مسیر حدودا ۱۱۰ کیلومتری را نزدیک دو ساعت طی می کنند و اگر پشت سرشان برانید پیچ های جاده را بهتر طی می کنید. بیشتر این مسیر کوهستانی است و سرعت وسیله نقلیه عمده نیست. از زابلی به سراوان مسیر نسبتا هموارتر است. بعد از دیدن تابلوی سبزرنگ «سراوان 45 کیلومتر» به پمپ بنزین می رسید که اگر آن را به سوی شهرهای سیب و سوران ادامه دهید، بلندترین قلعه خشتی ایران با 23 متر ارتفاع و یکی از زیباترین قلعه ها را می بینید که آن را «سب» می نامند. آب و هوای شهرستان سراوان در زمستان معتدل است. خرما، مهم ترین محصول کشاورزی شهرستان سراوان است. شهرستان سراوان با نخلستان های فراوان به عنوان قطب تولید خرمای با کیفیت و تنوع بسیار بالا(بیش از ۵۰ نوع خرما) در سطح کشور مشتری های خاصی دارد. درخت داز که نوعی نخل بیابانی است در مسیر رودخانه های فصلی و اطراف جاده ها به وفور دیده می شود. این نخل ها نسبت به کم آبی بسیار مقاوم هستند و نقش بسیار مهمی در مهار سیلاب های منطقه دارند و علاوه بر این در حصیربافی، بافت خورجین و ساخت کفش(سواس) و تزئینات متفاوت کاربرد دارند. بسیاری از نخل های جاده از این گونه هستند و خرمایی ندارند.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


در شهر سراوان بیش از ادویه انواع خرما و فرآورده هایش دیده می شود و می توانید انواع خشک شده و مضافتی های متنوع تا شیره خرما را بخرید. این شهر روزهای طولانی تر و آفتاب بیشتری دارد تا جایی که زنگ مدارس به علت زودتر روشن شدن هوا، نسبت به شهرهای مرکزی و غربی ایران زودتر به صدا در می آید و بچه ها باید زودتر از خواب برخیزند. سراوان پوشیده شده در نخلستان های وسیع که بخشی از خرمای آن با کامیون های پرزرق و برق پاکستانی به آن سوی مرزهای شرقی می رود.  جاده کنار رودخانه را از شهر به سوی شمال شرق پیش بگیرید به دشت زیبای ناهوک و سنگ نگاره های زیبای دره نگاران می رسید. مجموعه ای کم نظیر از نقش و نگار حکاکی شده روی سنگ ها وصخره ها به چشم می خورد که می توان هزاران نقش را در منطقه ای محدود دید که تاکنون 15 نقش آن به ثبت ملی رسیده است.

بعضی از نقوش دره نگاران متعلق به هزاره های چهارم تا هشتم قبل از میلاد است، اما زیاد نقش های آن مربوط به دوره زمانی هزار تا هزار و پانصد سال پیش از میلاد است. نقش های انسانی به دو صورت با لباس یا بدون لباس و نقش های حیواناتی همانند اسب، خر وحشی، قوچ، کل و بز، جبیر، مار، گاو کوهاندار، شتر دو کوهانه، سگ، گرگ، روباه، گاو میش، یوزپلنگ و پلنگ روی سنگ ها و صخره ها دیده می شوند.
دیگربخش بکر و زیبای سراوان در 27 کیلومتری جنوب شرقی شهر و روستای کلپورگان قرار گرفته است. سابقه سفالگری در این روستا به هفت هزار سال پیش برمی گردد و در واقع این روستا موزه زنده هفت هزارساله به حساب می آید و شهرت جهانی دارد. این هنر در این مدت تقریبا دست نخورده باقی مانده است.

زنان این روستا که استادان سفالگری روستا هستند، همانند پیشینیان خود بدون استفاده از چرخ سفالگری و تنها با دستان خود ظروف سفالی را خلق می کنند.  هنرمندان کلپورگانی «گِل هاجک» را از کوهی به نام «شکوتک» در نزدیکی روستا می آورند و با سنگ مخصوص مدوری می کوبند تا خرد و نرم شود و بعد از الک کردن، خاک را همراه با آب در حوضچه ای می ریزند و به شیوه های کاملاً سنتی آن را تصفیه می کنند. آب گل آلود یک تا دو روز در حوضچه می ماند و بعد از آن آب را تخلیه می کنند و گل ته نشین شده را بعد از وَرز دادن برای ساخت سفال آماده می کنند. گل ورز داده شده را درون ظرف بشقاب مانندی از جنس سفال می گذارند که کف آن تکه پارچه کتانی قرار داده اند و با دست، ظرف مورد نظر را می سازند.

تزئین بدنه سفال بعد از خشک شدن آن شروع می شود. نخست سطح سفالینه را با پارچه ای نمناک و روی آن را با سنگ صاف صیقل می دهند. وقتی که سطح سفال جلا یافت، آن را با پارچه ای که   از چربی دنبه اشباع شده، می آلایند. سبعد رنگی تیره ساخته و با تکه چوبی باریک و کوتاه دایره ها و مربع های تزئینی ترسیم می شود. نقش های روی ظروف بعد از هفت هزار سال هیچ تغییری نکرده است.

تماشایی های چابهار

هوای چابهار همیشه بهاری است. حضور این بندر زیبا بر ساحل اقیانوس هند و شکل نعل اسبی آن موجب شده، همزمان سواحل شنی  و صخره ای را در خود جای دهد. تماشای طلوع و غروب خورشید در بندر چابهار همراه با نور کشتی ها یکی از چشم اندازهای زیبای سفر به این شهر است. قدم زدن کنار ساحل و تماشای شور و شوق صیادان و کشتی های ماهیگیری  و همچنین کشتی های بزرگ تجاری در اسکله شهید بهشتی و تماشای امواج خروشان از فراز سواحل صخره ای جذابیت فراوانی دارد. شهر چابهار که منطقه آزاد تجاری و اقتصادی به حساب می آید، دارای مراکز خرید بزرگ و زیاد ای است که پای بازرگانان زیادی را به خود می کشاند. این بخش از شهر کاملا مدرن و امروزی بنا شده است.

گشت و گذار در بلوچستان، جنوب شرق نیمروز ایران


یکی از جالب ترین تفریح و سرگرمی های موجود در بلوچستان به ویژه سواحل منطقه چابهار مسابقات شترسواری در شهرهای متفاوت است. در چابهار هر ساله کورس بهاره در نوروز اجرا می شود و گردشگران علاوه بر جاذبه های طبیعی و تاریخی،از نزدیک شاهد مسابقات شترسواری نیز خواهند بود.

شهر چابهار را به سوی شرق که ترک کنید پس از 5 کیلومتر در جاده ای ساحلی و زیبا که گواتر نام دارد و پرپیچ و خم است، به کمپ و سبعد بندر رمین می رسید. در مسیر جاده ساحلی
چابهار- گواتر و در تنگه صخره ای مشرف بر دره ای سبز و زیبا، آبگیری به طول 13 کیلومتر ایجاد شده که آب های سرگردان اطراف را در خود جمع کرده و نقش تالابی را دارد که انواع بوته ها و درختچه های گز وحشی در آن می رویند. نوع خاک منطقه موجب شده رنگ آب صورتی دیده شود.

کوه های آرین یا مریخی جاذبه زیبای دیگر چابهار است. در امتداد ساحل لیپار بلندی هایی به صورت زنجیروار و به طول حدود 100 کیلومتر دیده می شوند. سازه های این ارتفاعات که گاه تا 100 متر می رسد از گل رس سفیدرنگ است و همین موجب شده اشکالی عجیب پیدا کنند. به همین خاطر، آنها را کوه های مریخی یا مینیاتوری می نامند.

مسیر شرقی چابهار یکی از زیباترین جاده های ساحلی ایران است که 150 کیلومتر تا خلیج گواتر پیش می رود . بین راه روستاهای بندری بریس و پسابندر را پشت سر می گذاریم . هر نقطه از این ساحل شما را به توقف و تماشای اقیانوس تشویق می کنند. به گواتر که نزدیک می شوید، جنگل های حرا به وسعت 33 هکتار جاذبه شگفت انگیز دیگر این منطقه به شمار می رود. اگر چابهار را به سوی غرب ترک کنید پس از 12 کیلومتر به روستای بندری زیبای تیس می رسید که مسجد غلام رسول یکی از جاذبه های آن به شمار می رود.

منبع : برترینها

مطالب مشابه
Related Links

مطالب تصادفی
Random Links

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :

تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد